© Ofelia Rodríguez
Tien kilo, roept hij, hooguit ! En die schaar mag je vergeten. Een schaar tot daar, schik ik, maar wat met de woorden ? Het blijft tien, irreversibel. Ik buig en prop en tel onwillig : 483, 484, 485 tot het weegschaallichtje pinkt. Rood. En wat met komma- en knobbelvormig, schrik ik. Zelfs de woorden atropa, kaf en blauwbaard zal ik moeten achterlaten. Ben ik inhalig misschien ? Wil ik te veel ? Ik zal ginds nieuwe woorden creëren, beslis ik, meer in de lengte dan in de breedte, vol en met blos, mixed pickles met veel eu's. Geniepig steek ik titaniumfiets, dat is licht, in mijn jas. En prismatische tol neem ik schielijk in de mond, evenals ruim en sop. Maximaal, articuleert de man en toont ditmaal tien vingers. Boven hem dralen wolken in slierten, onverschillig.
28-10-2009
Tien kilo (woorden)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
De woorden kunnen we amper alfaBeters rangschikken en toch bestaan ze uit letters... Tiens...
BeantwoordenVerwijderenHet buigen en proppen
vergt ruggegraafsels
tot baskuul geluk.
Wil ik te veel
is nog steeds een wilskracht...
Vleugels van pluim noch haar
welgevonden, die DelfStoffiets...
*weeni* zeg nu zelf...?
Ja, eigenlijk wil ik te veel. Bezin, potatis sorten Vitelotte, bezin !
BeantwoordenVerwijderen.. maar toch nog snel konterfeitsel in de mouw gepropt, de linker. En in de rechter woelwater, ha ! Mof en stola gewoon op het hoofd.
Woorden. Wikken en wegen. Het ene woord weegt al-licht wat meer dan het ander :)
BeantwoordenVerwijderenMehr Licht, heb ik onthouden van Goethe
BeantwoordenVerwijderen(ook al waren het de woorden op zijn sterfbed)