ana Rexia XVII (Wake II)

Watertjes

Waak ik, zij droomt
Van papaver, champagne

Het smaakte

Zegt ze. Enkel ik
Kan haar lippen nog lezen

Buiten

Rijdt de tijd zich vast

Ana Rexia XVI (Wake)

© Helena Blomqvist, 'Boy in Thistlefield'



- Ze ziet me, drinkt en breekt
een glas. Verbrokkeling -

Ik weet : blijf
wees er zijn, in stilte
Waken noemt men dat
Uit deemoed voor de dood ?
Of de stervende
die niet langer
ergens heen gaat

- dat staartbeentje, ze verkleint
wil draaien -

Ik waak : naast
wippers die ijlings iets
van het laatste
brengen, menen te weten
drentelend het houtwerk
betasten, om onhandig
weer weg. Weg. Bang

- zij opent, sluit en verdwaasd -

Ik ben er even zijn
in stilte

Ana Rexia XV (Vertrekkend)

Ana Rexia XIV (alter natief)

Ana Rexia XIII (sweet solo)

© Thomas Karlsson - dentalstone

Mijn, wil mij, ik wil, ik
een ander voornaamwoord
verbuigt zij niet

Vervoegen sluit
zichzelf uit

A la recherche

© Hennie de Groot - Marcel Proust


Proust. De woordspeling ligt gesneden voor de hand, maar een proestlach is nu net dat wat een lezing van zijn werk niet oproept. Zuchten, dat wel. Vanwege troppo. Al die omarmende bepalingen voor en na de kern, badend in een overdaad aan neven- en ondergeschikte zinnen. De homeopathische hoeveelheid was Proust vermoedelijk vreemd, haiku's alleszins. Maar zijn karakterschetsen, het moet gezegd, zijn blauw en bruin tegelijk. En ja, dat pakt dan weer averechts uit. Nog een kleine driehonderd te gaan. Dat moet lukken.


" (..) In de kamer ernaast hoorde ik mijn tante halfluid in zichzelf praten. Zij sprak altijd nogal zacht omdat ze geloofde dat er in haar hoofd iets gebroken was en los zat dat ze zou kunnen verplaatsen als ze te hard praatte, maar ze hield nooit, zelfs niet als ze alleen was, lang haar mond dicht, want zij meende dat praten goed voor haar keel was en het bloed deed stromen en dat daardoor de aanvallen van benauwdheid en de angsttoestanden waaraan zij leed, minder vaak zouden optreden ; bovendien schonk zij, door de volkomen passiviteit waarin zij haar dagen doorbracht, aan haar minste gevoelens een buitensporige aandacht, en voorzag ze van een beweeglijkheid die het moeilijk voor haar maakte ze zich voor zich alleen te houden, zodat ze, als er niemand was met wie ze erover kon spreken, zichzelf ervan op de hoogte hield in een eeuwigdurende monoloog die haar enige vorm van activiteit was. Helaas besteedde ze er, nadat ze de gewoonte had aangenomen hardop te denken, niet altijd voldoende aandacht aan, of er niet iemand in de aangrenzende kamer was, en daardoor hoorde ik haar dikwijls tegen zichzelf zeggen : "Ik moet eraan denken dat ik niet geslapen heb" (want nooit te slapen was voor haar een erekwestie, en wij hielden er in onze omgangstaal terdege rekening mee : 's morgens ging Françoise haar niet 'wekken', maar ze 'ging bij haar binnen' ; als mijn tante in de loop van de dag een dutje wilde doen, dan heette het dat 'ze wilde nadenken' of 'rusten', en als ze eens haar mond voorbijpraatte en zei : "waar ik wakker van ben geworden" of "ik heb gedroomd dat", dan bloosde ze en herstelde zich vlug). (..)"

(uit A la recherche du temps perdu, deel I : Du côté de chez Swann, 1913 - Marcel Proust, vertaling C.N. Lijsen)

The still point

© Helena Blomqvist, 'Spring'



(..) At the still point of the turning word. Neither flesh nor fleshless ;
Neither from nor towards ; at the still point, there the dance is,
But neither arrest nor movement. And do not call it fixity,
Where past en future are gathered. Neither movement from nor towards,
Neither ascent nor decline. Except for the point, the still point,
There would be no dance, and there is only the dance (..)


('Burnt Norton', 1 of the 4 Quartets, T.S. Eliot)

Jolly good weather, indeed

"April is the cruelest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain"


Startschot van 'The waste land', T.S. Eliot

Malkander (pastiche)

Zijn blik mijdt

de waardplant als onbemande handen
onraad ruiken. Hij wil water
met of zonder vis. Het meisje

griffelt

dag en nacht en schemerzone doods-
hoofdvlinders als pastiche
voor liefde. O ! Dit is de man

tot nog toen. Zijn blik
mijdt. Hij wil melk
van kokos

Ana Rexia XII (Engraving the tombstone)

© John Baldessari



Speciaal

Een zogenaamd menselijk
wezen

Dat de wereld verwoestend

Wil verlaten

Ana Rexia XI (Nerves)

© John Baldessari



Pompende nerven in navels

Nu ook zij en daar
Van bladgoud ontdaan schurkt

Tegen tijd. Het wasvoorschrift
Laat zich niet langer lezen

Het kielzog potendiep

Ana Rexia X (Tout à fait)

Ze wil alles
behalve dat
wat alles
beperkt

Ana Rexia IX (Tartica)

© Jeff Koons - Elephant Blue(s) - (381 x 305 cm)


Toen een fractie van een lach
Het middenrif doorboorde, besloot ik
Enkel nog te dwalen met een schaar

Op zak

Vandaag staat mijn hoofd ontdaan
Naar Tartica waar dwaallicht
Vertimmerd wordt tot lont

In drijfzand

Die Hans und der Heidi

© Jeff Koons - Grotto (oil on canvas)



Die Hans und der Heidi, zo zou ik deze camp-bambochade noemen, maar Jeff Koons heeft er anders over beslist : Grotto.

Grotto ? Te Lourdes op de bergen ? Je weet maar nooit, want Koons is helemaal into de überkitsch en inflatables. U kent dat : weet je wat, je kan hem opblazen. Daarna is de animo verdwenen. Je voelt je in snelheid genomen. Maar, roep ik mezelf bij de les, uiteindelijk troeft kunst taboe af.

En zo hoor ik der Heidi alsnog over de donuts heen naar die Hans uithalen : ook al worden we getekend door bleekheid, ooit verschijnt het opblaasbaar lijfboek Nijntje Heeft Myxomatose. Ooit.

Thirty nine lashes ..

.. without neon pink

Ana Rexia VIII (Brain drain)

Trillend als Goliaths rauw
aan rauw, zingt, bedwingt zij
terwijl ik op leegloop hoop

met doorbloed geweten : hoe
bevroeden - in theorie - als
praktisch gezien slechts woede

feilloos napalmt. Zo
vaak : vergeef het Haar, al weet ze
wat ze doet, la pauvre,

de moefti, met bittergal
als tolk, die vork na vork
hongert en toost op

aftocht, de hogere god
der fatwa's. David rept
en draait zich

in memoriam
als gegoten

Kruis of munt

Uz podpolja


Het vogeljong was er als de kiekens bij. Bijdehand. Vanmorgen. 5h30.
Ik ben niet zeker of zulks erkend wordt als uur,
laat staan het uur van de waarheid.

Kalf en berijd uzelf

Een creatie, waarin de rollen worden omgekeerd en de leerling de meester regisseert, wreekt zich. Vincent himmelhoch jauchzend, terwijl Anne Teresa wat balorig uit de ogen keek. Hij had haar sandalen met gezwollen, hoge hakken aangemeten. Snerpend, tergend wrong het zweet zich tussen voet, schoen en tenen. Schjiet, schjiet.

Laat de meester de meester en Rosas Rosas dansen, Vincent. Kalf en berijd uzelf.





Sister, dansproductie waarin leerling Dunoyer meester De Keersmaeker aka Rosas regisseert (deSingel, 02.04.09)

Leise schleichen wir uns wieder fort

Ständchen. Van Franz van lang geleden. Hij heeft het slechts 31 keer lieflijk lente zien worden, de wannes. Ständchen is niet, zoals u dacht, een mini-reprimande terloops een pover popperig standje, maar een heuse serenade.

Ik heb het ook moeten opzoeken.





Zögernd leise
In des Dunkels nächt'ger Stille
Sind wir hier
Und den Finger sanft gekrümmt
Leise, leise
Pochen wir
An des Liebchens Kammerthür.
Doch nun steigend, schwellend
Schwellend, hebend
Mit vereinter Stimme, Laut
Rufen aus wir hochvertraut
Schlaf du nicht,
Wenn der Neigung Stimme spricht

Sucht' ein Weiser nah und ferne
Menschen einst mit der Laterne
Wieviel seltner dann als Gold
Menschen, uns geneigt und hold
Drum, wenn Freundschaft, Liebe spricht
Freundin, Liebchen, schlaf du nicht

Aber was in allen Reichen
Wär' dem Schlummer zu vergleichen ?
Drum statt Worten und statt Gaben
Sollst du nun auch Ruhe haben
Noch ein Grüßchen, noch ein Wort
Es verstummt dir frohe Weise
Leise, leise,
Schleichen wir uns, ja, schleichen wir uns wieder fort