Phantasos' val

[uz podpolja, Le(s) Moi(s) de Lizène, Mhka]


In een droom. De ogen wijd.
Het zeurt als toen :
wolken in water,
niet bevattend wat

achter was. Is.

Ik volg de wolken.
Blaas ze weg. Geen
nomenclatuur,
wel ogen,

wijd. Water

wrijf ik
droog - tot poeder.
De rest van de droom
is meer

van hetzelfde

Ana Rexia VIII (Brain drain)

Trillend als Goliaths rauw
aan rauw, zingt, bedwingt zij
terwijl ik op leegloop hoop

met doorbloed geweten : hoe
bevroeden - in theorie - als
praktisch gezien slechts woede

feilloos napalmt. Zo
vaak : vergeef het Haar, al weet ze
wat ze doet, la pauvre,

de moefti, met bittergal
als tolk, die vork na vork
hongert en toost op

aftocht, de hogere god
der fatwa's. David rept
en draait zich

in memoriam
als gegoten

Le(s) Moi(s) de Lizène

Niet dat ik een boon heb voor prettig gestoorde kunstenaars die lelijk huis houden, maar een draak-stekende-Waal uit Luik die de francofone kunstscène onveilig maakt, laat ik - zo simpel is dat - niet links liggen. Lizène dus. Le(s) moi(s) de Lizène. Spannend.

Omdat ikzelf aan de late kant was, heb ik zijn kunstwerk 'Systematisch te laat komen' - een onderdeel van l'art d'attitude die hij voorstaat - gemist. Nu ja, geen man overboord, er schoot nog genoeg amusante rommel over. En eenmaal aanwezig doet de man altijd wel ergens, houterig maar gedreven, kiekeboe. Vooral kiekeboe, la vasectomie. Want Lizène heeft deze bewust en vrijwillig gekozen ingreep gepromoveerd tot inwendig kunstwerk. La vasectomie omniprésente dus, hoewel - het moet gezegd - slecht zichtbaar. Dat wel.





Enfin Lizène die zichzelf 'Petit-maître-de-la-médiocrité' noemt, doet zijn bijnaam alle eer aan. Scherpzinnige mikmak maar zonder confessie aan grootsprakerig classificatie-gedoe. Dat scheelt.



Le(s) Moi(s) de Lizène, nog tot 27 maart - haastige spoed, dus - in Muhka A'pen.

Herodides aka Thoukydotos

Herodotos & Thoukydides, zo stond te lezen. Op het vlugschrift. Alsof het vrienden waren, halfbroers desnoods. De ene nors, de andere blond, en toch kamraden. Zo klonk het.

Nee hoor, zei Anton van Hooff, terwijl de gordijnen bolden. Wat hen inspireerde en bond, was oorlog. Met hen is oorlog de vader van de geschreven spreektaal geworden, van de Historia.

Voor mij blijven ze achterneven. Minstens.

Kalfslever

Zou alles in dit leven
met een ja, jawel
beginnen ?