van 15 naar 16 (of kort op de bal)

van 15
           naar 16 zo 16
                                dat 15
           die 16 benadert beroep doet, moet doen

op een duizendste meter[papier]
al zijn milli- en meters
                                     geen röntgen-
                                     of foto’s van tijd

al zijn 15 en 16
                         zelfs schoenmaatgewijs
                         slechts een greep uit een groter geheel,
                                    een cultuurvorm (een worm
                                                                kent geen 15 uit 16
                                                                                    uit poldergebeden),
                                    een tempo, een tem- / pootje [tem- / pootje],
                                                        snelheid waarmee,
                                                        in een atemporele verwonding

van 15
           naar 16 zo 16

van fosfor
                naar zwavel zo zwavel
                                       (-kristallen, organisch de geur
                                                          van gedesintegreerde gelei,
                                                                                           rottend ei)

dat het aanpassen wordt
            of omarmen
                 met neusknijper op
                                               casu quo

            of gewoonweg
                                               weer eentje erbij

private view

not i (s.m.)

MOUTH: . . . . out . . . into this world . . . this world . . . tiny little thing . . . before its time . . . in a godfor– . . . what? . . girl? . . yes . . . tiny little girl . . . into this . . . out into this . . . before her time . . . godforsaken hole called . . . called . . . no matter . . . parents unknown . . . unheard of . . . he having vanished . . . thin air . . . no sooner buttoned up his breeches . . . she similarly . . . eight months later . . . almost to the tick . . . so no love . . . spared that . . . no love such as normally vented on the . . . speechless infant . . . in the home . . . no . . . nor indeed for that matter any of any kind . . . no love of any kind . . . at any subsequent stage . . . so typical affair . . . nothing of any note till coming up to sixty when– . . . what? . . seventy?. . good God! . . coming up to seventy . . . wandering in a field . . . looking aimlessly for cowslips . . . to make a ball . . . a few steps then stop . . . stare into space . . . then on . . . a few more . . . stop and stare again . . . so on . . . drifting around . . . when suddenly . . . gradually . . . all went out . . . all that early April morning light . . . and she found herself in the--– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 1.] . . . found herself in the dark . . . and if not exactly . . . insentient . . . insentient . . . for she could still hear the buzzing . . . so-called . . . in the ears . . . and a ray of light came and went . . . came and went . . . such as the moon might cast . . . drifting . . . in and out of cloud . . . but so dulled . . . feeling . . . feeling so dulled . . . she did not know . . . what position she was in . . . imagine! . . what position she was in! . . whether standing . . . or sitting . . . but the brain– . . . what?. . kneeling? . . yes . . . whether standing . . . or sitting . . . or kneeling . . . but the brain– . . . what? . . lying? . . yes . . whether standing . . . or sitting . . . or kneeling . . . or lying . . . but the brain still . . . still . . . in a way . . . for her first thought was . . . oh long after . . . sudden flash . . . brought up as she had been to believe . . . with the other waifs . . . in a merciful . . . [Brief laugh.] . . . God . . . [Good laugh.] . . . first thought was . . . oh long after . . . sudden flash . . . she was being punished . . . for her sins . . . a number of which then . . . further proof if proof were needed . . . flashed through her mind . . . one after another . . . then dismissed as foolish . . . oh long after . . . this thought dismissed . . . as she suddenly realized . . . gradually realized . . . she was not suffering . . . imagine! . . not suffering! . . indeed could not remember . . . off-hand . . . when she had suffered less . . . unless of course she was . . . meant to be suffering . . . ha! . . thought to be suffering . . . just as the odd time . . . in her life . . . when clearly intended to be having pleasure . . . she was in fact . . . having none . . . not the slightest . . . in which case of course . . . that notion of punishment . . . for some sin or other . . . or for the lot . . . or no particular reason . . . for its own sake . . . thing she understood perfectly . . . that notion of punishment . . . which had first occurred to her . . . brought up as she had been to believe . . . with the other waifs . . . in a merciful . . . [Brief laugh.] . . . God . . . [Good laugh.] . . . first occurred to her . . . then dismissed . . . as foolish . . . was perhaps not so foolish . . . after all . . . so on . . . all that . . . vain reasonings . . . till another thought . . . oh long after . . . sudden flash . . . . . very foolish really but– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time buzzing . . . so-called . . . in the ears . . . though of course actually . . . not in the ears at all . . . in the skull . . . dull roar in the skull . . . and all the time this ray or beam . . . like moonbeam . . . but probably not . . . certainly not . . . always the same spot . . . now bright . . . now shrouded . . . but always the same spot . . . as no moon could . . . no . . . no moon . . . just all part of the same wish to . . . torment . . . though actually in point of fact . . . not in the least . . . not a twinge . . . so far . . . ha! . . so far . . . this other thought then . . . oh long after . . . sudden flash . . . very foolish really but so like her . . . in a way . . . that she might do well to . . . groan . . . on and off . . . writhe she could not . . . as if in actual agony . . . but could not . . . could not bring herself . . . some flaw in her make-up . . . incapable of deceit . . . or the machine . . . more likely the machine . . . so disconnected . . . never got the message . . . or powerless to respond . . . like numbed . . . couldn't make the sound . . . not any sound . . . no sound of any kind . . . no screaming for help for example . . . should she feel so inclined . . . scream . . . [Screams.] . . . then listen . . . [Silence.] . . . scream again . . . [Screams again.] . . . then listen again . . . [Silence.] . . . no . . . spared that . . . all silent as the grave . . . no part–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all silent but for the buzzing . . . so-called . . . no part of her moving . . . that she could feel . . . just the eyelids . . . presumably . . . on and off . . . shut out the light . . . reflex they call it . . . no feeling of any kind . . . but the lids . . . even best of times . . . who feels them? . . opening . . . shutting . . . all that moisture . . .but the brain still . . . still sufficiently . . . oh very much so! . . at this stage . . . in control . . . under control . . . to question even this . . . for on that April morning . . . so it reasoned . . . that April morning . . . she fixing with her eye . . . a distant bell . . . as she hastened towards it . . . fixing it with her eye . . . lest it elude her . . . had not all gone out . . . all that light . . . of itself . . . without any . . . any. . . on her part . . . so on . . . so on it reasoned . . . vain questionings . . . and all dead still . . . sweet silent as the grave . . . when suddenly . . . gradually . . . she realiz–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all dead still but for the buzzing . . . when suddenly she realized . . . words were– . . . what? . . who?. . no! . . she! . . [Pause and movement 2.] . . . realized . . . words were coming . . . imagine! . . . words were coming . . . a voice she did not recognize at first so long since it had sounded . . . then finally had to admit . . . could be none other . . . than her own . . . certain vowel sounds . . . she had never heard . . . elsewhere . . . so that people would stare . . . the rare occasions . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . stare at her uncom-prehending . . . and now this stream . . . steady stream . . . she who had never . . . on the contrary . . . practically speechless . . . all her days . . . how she survived! . . even shopping . . . out shopping . . . busy shopping centre . . . supermart . . . just hand in the list . . . with the bag . . . old black shopping bag . . . then stand there waiting . . . any length of time . . . middle of the throng . . . motionless . . . staring into space . . . mouth half open as usual . . . till it
was back in her hand . . . the bag back in her hand . . . then pay and go . . . not as much as good-bye . . . how she survived! . . and now this stream . . . not catching the half of it . . . not the quarter . . . no idea . . . what she was saying . . . imagine! . . no idea what she was saying! . . till she began trying to . . . delude herself . . . it was not hers at all . . . not her voice at all . . . and no doubt would have . . . vital she should . . . was on the point . . . after long efforts . . . when suddenly she felt . . . gradually she felt . . . her lips moving . . . imagine! . . her lips moving! . . as of course till then she had not . . . and not alone the lips . . . the cheeks . . . the jaws . . . the whole face . . . all those– . . what?. . the tongue? . . yes . . . the tongue in the mouth . . . all those contortions without which . . . no speech possible . . . and yet in the ordinary way . . . not felt at all . . . so intent one is . . . on what one is saying . . . the whole being . . . hanging on its words . . . so that not only she had . . . had she . . . not only had she . . . to give up . . . admit hers alone . . . her voice alone . . . but this other awful thought . . . oh long after . . . sudden flash . . . even more awful if possible . . . that feeling was coming back . . . imagine! . . feeling coming back! . . starting at the top . . . then working down . . . the whole machine . . . but no . . . spared that . . . the mouth alone . . . so far . . . ha! . . so far . . . then thinking . . . oh long after . . . sudden flash . . . it can't go on . . . all this . . . all that . . . steady stream . . . straining to hear . . . make some-thing of it . . . and her own thoughts . . . make something of them . . . all– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . so-called . . . all that together . . . imagine! . . whole body like gone . . . just the mouth . . . lips . . . cheeks . . . jaws . . . never– . . . what?. . tongue? . . yes . . . lips. . . cheeks . . . jaws . . . tongue . . . never still a second . . . mouth on fire . . . stream of words . . . in her ear . . . practically in her ear . . . not catching the half . . . not the quarter . . . no idea what she's saying . . . imagine! . . no idea what she's saying! . . and can't stop . . . no stopping it . . . she who but a moment before . . . but a moment! . . could not make a sound . . . no sound of any kind . . . now can't stop . . . imagine! . . can't stop the stream . . . and the whole brain begging . . . something begging in the brain . . . begging the mouth to stop . . . pause a moment . . . if only for a moment . . . and no response . . . as if it hadn’t heard . . . or couldn’t . . . couldn't pause a second . . . like maddened . . . all that together . . . straining to hear . . . piece it together . . . and the brain . . . raving away on its own . . . trying to make sense of it . . . or make it stop . . . or in the past . . . dragging up the past . . . flashes from all over . . . walks mostly . . . walking all her days . . . day after day . . . a few steps then stop . . . stare into space . . . then on . . . a few more . . . stop and stare again . . . so on . . . drifting around . . . day after day . . . or that time she cried . . . the one time she could remember . . . since she was a baby . . . must have cried as a baby . . . perhaps not . . . not essential to life . . . just the birth cry to get her going . . . breathing . . . then no more till this . . . old hag already . . . sitting staring at her hand . . . where was it? . . Croker's Acres . . . one evening on the way home . . . home! . . a little mound in Croker's Acres . . . dusk . . . sitting staring at her hand . . . there in her lap . . . palm upward . . . suddenly saw it wet . . . the palm . . . tears presumably . . . hers presumably . . . no one else for miles . . . no sound . . . just the tears . . . sat and watched them dry . . . all over in a second . . . or grabbing at straw . . . the brain . . . flickering away on its own . . . quick grab and on. . . nothing there . . . on to the next . . . bad as the voice . . . worse . . . as little sense . . . all that together . . . can't– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar like falls . . . and the beam . . . flickering on and off . . . starting to move around . . . like moonbeam but not . . . all part of the same . . . keep an eye on that too . . . corner of the eye . . . all that together . . . can't go on . . . God is love . . . she'll be purged . . . back in the field . . . morning sun . . . April . . . sink face down in the grass . . . nothing but the larks . . . so on . . . grabbing at the straw . . . straining to hear . . . the odd word . . . make some sense of it . . . whole body like gone . . . just the mouth . . . like maddened . . . and can't stop . . . no stopping it . . . something she– . . . something she had to– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 3.] . . . something she had to–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar . . . in the skull . . . and the beam . . . ferreting around . . . painless . . . so far . . . ha! . . so far . . . then thinking . . . oh long after . . . sudden flash . . . perhaps something she had to . . . had to . . . tell . . . could that be it? . . something she had to . . . tell . . . tiny little thing . . . before its time . . . godforsaken hole . . . no love . . . spared that . . . speechless all her days . . . practically speechless . . . how she survived! . . that time in court . . . what had she to say for herself . . . guilty or not guilty . . . stand up woman . . . speak up woman . . . stood there staring into space . . . mouth half open as usual . . . waiting to be led away . . . glad of the hand on her arm . . . now this . . . some-thing she had to tell . . . could that be it? . . something that would tell . . . how it was . . . how she– . . . what? . . had been? . . yes . . . something that would tell how it had been . . . how she had lived . . . lived on and on . . . guilty or not . . . on and on . . . to be sixty . . . something she– . . . what? . . seventy? . . good God! . . on and on to be seventy . . . something she didn't know herself . . . wouldn't know if she heard . . . then forgiven . . . God is love . . . tender mercies . . . new every morning . . . back in the field . . . April morning . . . face in the grass . . . nothing but the larks . . . pick it up there . . . get on with it from there . . . another few– . . . what? . . not that? . . nothing to do with that? . . nothing she could tell? . . all right . . . nothing she could tell . . . try something else . . . think of something else . . . oh long after . . . sudden flash . . . not that either . . . all right . . . something else again . . . so on . . . hit on it in the end . . . think everything keep on long enough . . . then forgiven . . . back in the– . . . what? . . not that either? . . nothing to do with that either? . . nothing she could think? . . all right . . . nothing she could tell . . . nothing she could think . . . nothing she– . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 4.] . . . tiny little thing . . . out before its time . . . godforsaken hole . . . no love . . . spared that . . . speechless all her days . . . practically speechless . . . even to herself . . . never out loud . . . but not completely . . . sometimes sudden urge . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . the long evenings . . . hours of darkness . . . sudden urge to . . . tell . . . then rush out stop the first she saw . . . nearest lavatory . . . start pouring it out . . . steady stream . . . mad stuff . . . half the vowels wrong . . . no one could follow . . . till she saw the stare she was getting . . . then die of shame . . . crawl back in . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . long hours of darkness . . . now this . . . this . . . quicker and quicker . . . the words . . . the brain . . . flickering away like mad . . . quick grab and on . . . nothing there . . . on somewhere else . . . try somewhere else . . . all the time something begging . . . something in her begging . . . begging it all to stop . . . unanswered . . . prayer unanswered . . . or unheard . . . too faint . . . so on . . . keep on . . . trying . . . not knowing what . . . what she was trying . . . what to try . . . whole body like gone . . . just the mouth . . . like maddened . . . so on . . . keep– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar like falls . . . in the skull . . . and the beam . . . poking around . . . painless . . . so far . . . ha! . . so far . . . all that . . . keep on . . . not knowing what . . . what she was– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . SHE! . . [Pause.] . . . what she was trying . . . what to try . . . no matter . . . keep on . . . [Curtain starts down.] . . . hit on it in the end . . . then back . . . God is love . . . tender mercies . . . new every morning . . . back in the field . . . April morning . . . face in the grass . . . nothing but the larks . . . pick it up–

st

⥤ st-

          yle

          de

⥤ st-

          yl-ô



✂



⥤ st-

          eunp-aal

          van

⥤ st-

          ellen

Oest vol skaja

een rooie — sang [blanc]) (pastiche)

sang [blanc]


celui

non [re]né de la côte
de la res- / piration

j’entendais de sa mort
en vendant un masque nègre — souris

de nouveau

com- / ment la lumière
se mouvait dans cet oeil accessible

plaisir
et chagrin serrent un noeud

plus vieux et plus jeune
que décrit

la Genèse


(d.s.)



✂



een rooie


één die niet uit de rib
van Adam is geboren

ik hoorde over haar dood
op de boekenmarkt

weer haar lach

hoe in haar ogen
het licht zweefde

medelijden en plezier
in de knoop

jonger en ouder
dan de bijbel


(Pierre Plum)

keldervertier (Ulrich Seidl)

In the Basement (trailer) / BIEFF 2014 from BIEFF on Vimeo.

Luchtkastelen — [Mensonge comme] songe (pastiche)

[Mensonge comme] songe


pour mettr’en sûreté
son [mensonge comme] songe
il l’a gratifié d'oubliettes


(d.s.)



✂



Luchtkastelen


zijn luchtkastelen
heeft hij voor de veiligheid
van kerkers voorzien


(Pierre Plum)

Als iedereen — Comme tout un chac’un (pastiche)

Comme tout un chac’un


pourquoi (c’est le cas de le dire) je ne mande,
comme tout un chac’un, la mi-mante —
c’est ce que tout un chac’un se demande, évite


(d.s.)



✂



Als iedereen


waarom kan ik niet gelukkig zijn
als iedereen?
vraagt iedereen zich af


(Pierre Plum)

Realiteit - Nos dermes d’ermite (pastiche)

Nos dermes d'ermite


d’abord tu rumines
'je me suis égaré'

tu supplies Ariadne de rendre son fil

elle t’adresse à Thésée [trépassé]
tu demeures interdit,

comme mi-homme mi-taureau,
au dédale de ton derme d'ermite


(d.s.)



✂



Realiteit


eerst denk je
ik ben verdwaald

je zoekt een uitweg

maar op de duur
raak je gewend aan het labyrint

je slaat je tenten op
en woont erin


(Pierre Plum)

herboren - défait de défenses (pastiche)

défait de défenses


les moindres névroses
prospères dans l’enclos

changeront, quand il gèle, en nez rose

plutôt rouge au carré, obstrué
mais défait de défenses


(d.s.)



✂



herboren


de kleine bloemen
fel bloeiend in onze tuin
staan straks op 't venster
sneeuwwit op glas gevroren
ragfijn in ijs herboren


(Pierre Plum)

Gezanten - Semblants plus mesquins (pastiche)

Semblants plus mesquins


gradu- / elle- / ment les mots frais s’en allaient,
envoyaient des semblants plus mesquins

à la fin nous parlions de cet abécédaire
que nos yeux, comme nos cognes, ne reconnaissaient

nous pouffions tout de même

le côté masqu’ulin souhaitait
que nos l[i]èves [tant bien que malin] jouiraient dans le trèfle [rampant]
mais le bac plutôt piètre s'était échoué

de l’autre côté nous voyions
unique- / ment des façades barbantes

la partie fée’minine demandait

'tu habite en corps là, à Condom-sur-Baïse’ — ses lèvres tremblaient
le côté masqu’ulin avait peur de la suite ‘en corps là
sous le même petit toi- / t où le libertinage
n’était que gratuit,

comme l’image de soi[e]'

la partie fée’minine, ribam- / b- / elle de mots frais
s’en allait aussi bien de nos vies [notre vie?], [s’]avançait
sans roulement de tambour


(d.s.)



✂



Gezanten


geleidelijk trok het woord zich terug
en stuurde steeds geringere gezanten

op de duur spraken we over een boek
dat we niet gelezen hadden

maar we lachten

ik wilde zo graag onze hazen
in het klaverveld laten spelen
maar het pontje was blijven steken

en van de overkant zagen
wij slechts de saaie gevels

je woont toch in Gent vroeg je nog
en ik was even bang want je lippen beefden
dat je zou toevoegen in dezelfde kamer
waar we zolang de liefde bedreven

als beesten

maar je vertrok en wandelde
met je hofhouding van woorden
traag en voorzichtig uit mijn leven


(Pierre Plum)

28 fragmenten

7 FRAGMENTE


                                        Es kehret der Heimatlose
                                        Zurück zu moosigen Wäldern
                                        (Georg Trakl, Fragment 7)


mir gebrach es an Schlaf
ich hatte die Polsterheimat
lange verlassen

ich wollte ins Graue zurück, in lauernde
Ausschnitte aus einem Traum

Ölkörper harrten in Transitzonen
Brutbecher
wiederholten sich, Resignation

ich war tagelang wach mit der Vorstellung
eines schwarzen Gartens. Dämmerungsbrocken
beobachteten, was ich tat

ich lag in der Kiefernschonung und dachte
in Blättern, folioser Wahn
ich dachte in Wuchsformen alter Meister
dachte in Waldlabyrinthen, die blind
an der Rinde endeten

hatte ich nicht bei akribischen Zweigvergleichen
Einschlafhilfe gesucht
hatte ich nicht die einzige Einschlafhilfe, die Liebe
lange verlassen

Hypnum, Schlafmoos. hypnotisches Moos
ich war vollgesogen mit Visionen, ein Kissen
auf welches der Wald sich bettete


(Marion Poschmann)


✂


7 FRAGMENTEN


                                        Zo keert de ontheemde terug
                                        naar met mos bedekte bossen
                                        (Georg Trakl, Fragment 7)


het ontbrak me aan slaap
ik had de kussentjes van de geboortestreek
al lang verlaten

ik wilde terug het grijs in, naar dreigende
stukken uit een droom

olielichamen wachtten in transitzones
broedbekers
herhaalden zich, berusting

dagenlang hielde de voorstelling
van een zwarte tuin me wakker, schemerbrokken
sloegen gade wat ik deed

ik lag in het beschermde mastbos en dacht
in bladeren, folieuze waan
ik dacht in groeivormen van oude meesters
dacht in boslabyrinten die blind
bij de schors eindigden

had ik niet bij het nauwgezette vergelijken van takken
hulp om in te slapen gezocht
had ik niet de enige hulp om in te slapen, de liefde
al lang verlaten

hypnum, slaapmos, hypnotisch mos
ik was volgezogen met visioenen, een kussen
waarop het bos zich te rusten legde


(vertaling Erik de Smedt)


✂


7 FRAGMENTS


                                        The homeless wanderer
                                        returns to moss-filled forests
                                        (Georg Trakl, Fragment 7)


I was in need of sleep
I had long ago left
my pillowed home

I wanted to return to grey, to where
fragments of a dream lay in wait

oily bodies waiting in transit zones
reproductive cups of liverwort moss
repeating themselves, resignation

I lay awake for days with the image
of a dark garden. scraps of twilight
watched what I was doing

I lay in the pine plantation and thought
in leaves, foliose madness
I thought in growth-forms of Old Masters
thought in forest labyrinths blindly
ending at the bark

had I not meticulously sought help in sleeping
in branch similes
had I not long ago abandoned love, the only
help in sleeping

hypnum, sleep-weaving moss, hypnotic moss
I was chock-full of visions, a pillow
on which th woods were bedded down


(vertaling Catherine Hales)


✂


7 FRAGMENTS

               
                                        Ainsi la personne déplacée retournait
                                        dans des bois qui n’amassent que de mousse
                                        (Georg Trakl, Fragment 7)


le sommeil me manquait
il y a si longtemps que j’avais abdiqué
la peluche de la terre maternelle

je voulais retourner dans le gris, dans des bribes
d’un rêve qui guettent

corps d’huile attendaient dans des zones de transit
à couver toutes les coupes
qui poussaient en avant, abandon

pendant des journées le dessin d’un jardin assombri
me tenait éveillé, crépuscule éclaté
observait ce que moi, je faisais

tout de mon long sous des pins protégés je pensais
en feuilletant, un vertige folieux
je pensais en tournures de croissance de ces maîtres anciens
pensais en méandres de bois qui sans vue
débouchaient sur l’écorce

je n’avais recherché le secours de la comparaison détaillée
des branchettes pour pouvoir m’endormir?
je n’avais déposé le secours atypique pour pouvoir m’ endormir,
l’amour doux, il y a si longtemps?

le sommeil de cette mousse hypnotique, ce hypnum
j’étais bien surchargé de visions, un coussin
sur lequel le forêt s'étendait


(vertaling d.s.)

Rupsje-nooit-genoeg — Petite-chatte-pas-châtiée (pastiche)

Rupsje-nooit-genoeg


dat poesje, helemaal zwart,
dat ik van de goden kreeg
heb ik een week gevoederd en gestreeld
om het vervolgens weg te schenken

rupsje-nooit-genoeg
heb ik het genoemd

ik dacht

ik ben te oud voor een poes
te vaak op reis, overleef het niet

wolfijzers en schietgeweren

ik streel de touwtjes in de tuin
waarmee het eindeloos heeft gespeeld
zie in de schemer van de beukenhaag
oogjes wild moeizaam geconcentreerd

ik heb een teken van de goden verspeeld
en dag en nacht likt een kleine tong
geduldig en toegewijd een nieuwe ziel
in mijn lijf


(Pierre Plum)



✂



Petite-chatte-pas-châtiée


cette chatte, presque noire,
que Bastet m’a donnée, elle m’a plu
pendant toute une semaine, je l’ai lue —
peu après, je l’ai vue s’en aller, comme offrande

je l’ai baptisée
Petite-chatte-pas-châtiée

je pensais

je me sens trop âgé pour une chatte,
si beaucoup de détours, je succombe

chausse-trapes et pétoires

dans l’enclos je caresse
les fic- / elles qui étaient ses jouets,
dans l’ombrage des haies [haies de h- / êtres]
j’observe ses yeux peu tendus mais sauvages

j’ai bien gaspillé le signal de Bastet
or, chaque aube chaque nuit, c’est une langue,
patiente et fidèle, qui polit cet amer
dans mes veines [élargies]


(d.s.)

Planeet - Spoutnik (pastiche)

Planeet


haar durfde ik niet te benaderen
bang een satelliet te worden
bleef ik haar mijden

ik begon rare banen te beschrijven
plaatsen die ik ijlings verliet
andere die ik alleen op zondag
behoedzaam doorkruiste

omwegen waarin ik soms verdwaalde
lussen die zich over de ganse stad verdeelden

ongewild werd ik toch planeet
één die in haar nacht wilde bewegen
bang voor haar zon en haar leven


(Pierre Plum)



✂



Spoutnik


la femme, je n’osais l’approcher
effrayé de changer en spoutnik
j’enfuyais sa présence

je traçais [désormais] des orbites remarquables
des cercles que j’abandonnais au plus vite
et des autres que j’examinais avec circon-
spection, mais seulement le dimanche

des détours ou des boucles
couvrant toute son âme m’égaraient quelquefois

une lecture en miroir me changeait en spoutnik
un nid fou qui voulait émouvoir dans sa nuit
effrayé par sa vie, son sol lai


(d.s.)

En ja ✂ Et sûre- / ment (pastiche)

En ja


en ja

we zitten in de tuin
tussen de geraniums
want de rozen zijn uitgebloeid

hoewel
ik ze nog kan ruiken

zeg jij

onze gesprekken ook
ze staan al lang niet meer in bloei
of neen
ja neen
soms horen wij nog wel een woord
doorheen het bijengezoem
soms ja neen
is er nog wel eens kruisbestuiving
en zegt de ene wat wat de ander
ook nog eens voelt

voorzeker zijn het de geraniums
die het doen
niet in de grond maar in potten
op de vensterbank

niet zo mooi als rozen
maar beter tegen onweer bestand

we drinken wijn om niet te bevriezen
in het hete zand we drinken zolang
tot er rozen groeien in ons hand

moet het niet onze handen zijn
zeg je ineens wakker en priemend

meervoud toch

ja neen

je raakt mij met die handen

en ja

ik voel mij weer en jou weer
gelukkig en onthand

(Pierre Plum)



✂



Et sûre- / ment


et sûre- / ment

nous flânons dans l’enclos
entourés de névroses
les roses, hélas, sont fanées

bien qu’en corps
je respire leur parfum

tu exprimes

comme nos conversations
elles fleurissent, elles, non plus
c’est pas certes
ou sûre- / ment — c’est pas certes

quelquefois à travers le bruit sourd
des abeilles nous chopons,
bien en corps, un vocable

sûre- / ment quelquefois, c’est pas certes,
il y a, bien en corps, quelque fécondation
et la phrase de l’un peut toucher, bien
en corps, quelques fibres de l’autre

sûre- / ment les névroses
se mêlent là-dedans
pas nu-pieds, mais fourrés
aux fissures de la peau

pas si belles comme des roses
mais plus résistantes
au tonnerre des tempêtes

nous buvons du rosé pour ne pas congeler
sur ces sables mouvants — nous cessons
à trinquer quand des roses
convainquent notre main

ça doit être nos mains?
tu remarques éveillé et perçant

en pluriel donc?

sûre- / ment, c’est pas certes

or, ces mains me tripotent

et sûre- / ment

je me sens, je te sens de nouveau
florissant et sans mains

(d.s.)

ritueel ✂ ritourn- / elle (pastiche)

Ritueel

zijn croissant met bessenjam
doet hem elke morgen weer
aan Flipje denken
het bessenventje
uit de Betuwe

dan vraagt hij steevast
aan zijn vrouw
'hoe zou't nu nog met Flipje zijn’

haar geijkte antwoord
'hij is nu ongelukkig en getrouwd'
is balsem op zijn wonden

(Pierre Plum)


✂


ritourn- / elle

sa croissance sans groseilles
lui rappelle, chaque matin,
la pelure de banane
en latin
populaire

la question fait retour
sur elle-même: 'quelle pelure
de banane est assez populaire en latin'

la réponse sans retour
‘celle qui bouche sans barrer'
ne peut faire que plaisir [étern- / el]

(d.s.)

Gegenstände ✂ Voorwerpen

Ulf Stolterfoht feat. DJane Husserl
Gegenstände/Voorwerpen

Vertaling: Ton Naaijkens




(5)

maar hoe zit het met deeltjes? puik? we stoppen ze in de logische
ruimte van het kleiner zijn. en muggen? stofjes? komen in behoor-
lijke zwermen voor. en deeltjes zonder wat voor massa ook? dat zijn
de moeilijkste van allemaal: vermoeide deeltjes, broeierige deeltjes,
stukjes, vruchtjes, heffingsvrij ver. überhaupt: een vers met je

neus erop als vers te herkennen is helemaal niet zo eenvoudig. of
water als uitgestrooid voorwerp. en hier nog wat om over te gniffelen:
wat ons namelijk daarnet met betrekking tot de ideale voorwerpen
hoofdbrekens kostte – dat alle tot in de puntjes gekwantificeerde con-
ditionalissen over deze voorwerpen triviaal waar zijn -, schijnt ons

nu opeens koud te laten. klassen verkassen. ze brengen – gooi jezelf
daarom niet meteen op de vuilnishoop – verdomme nog aan toe
elementen met zich mee. ‘zoals daar zijn’ behoeft men in deze context
niet in ’t bijzonder te vermelden. ‘haakjes open’ onthult onbehouwen
rode parenthesen-lap. en neemt hem met dank op de koop toe. voor hij

opengaat, met gekreun welteverstaan, definitorisch aftrek: de vol-
gende, nauwsluitend omvatte elementen zijn zonder uitzondering
voorwerpen. lyrische voorwerpen. vooruit met de geit! (spechten,
vlechten, drachten, exen; heksen ook, geigertellers, brokken, pruiken.
naast de pruiken bepruikte, baarden als boutensnoeiers, sinaasappel-

spleten, kalfsgehakt, hellup, schietgeweer; alle oeroude boswachters.
niet zelden bevatten klassen wederom klassen, onvoorstelbare
werelden, machtige keulse dreuners, of aanmaakhout, mossen, spaan-
ders en spateltjes, theoretische broek, de neef uit dinges, reuzenapen;
koud bloed met hoefbehang – om te beginnen. zie verder de aftiteling.)




(5)

was ist jedoch mit teilchen? los? wir siedeln sie im logischen
raum des kleinerseins an. und mücken? und stäubchen? sie sind
uns in betrachtbaren schwärmen gegeben. und teilchen ohne je-
de masse? das sind die schwierigsten von allen: müde teilchen,
schwüle teilchen, stückchen, früchtchen, hebungsfreier vers.

überhaupt: einen vers aus nächster nähe als vers zu erkennen, ist
gar nicht so leicht. oder wasser als verstreuten gegenstand. und
hier noch was zum schmunzeln: was uns nämlich oben hinsichtlich
der idealen gegenstände kopfzerbrechen bereitet hat – daß sämtliche
allquantifizierten konditionale über diese gegenstände trivial wahr

sind -, scheint uns nun auf einmal kalt zu lassen. klassen verblassen.
sie haben – schmeißt euch deshalb nicht gleich weg – verdammt noch
mal elemente im schlepp. “als da wären” muß man in diesem kontext
nicht eigens erwähnen. “klammer auf” hat kruden parenthesen-vorder-
lappen. und nimmt ihn dankend in kauf. bevor er sich öffnet, mit ei-

nem ächzen, versteht sich, definitorischer abstrich: die folgenden, haut-
eng umschlossenen elemente sind samt und sonders gegenstände. ly-
rische gegenstände. dann aber los! (spechte, flechten, trachten, echten;
auch hexen, geigerzähler, klötze, zöpfe. neben den zöpfen bezopfte,
bärte wie bolzenschneider, apfelsinenspalten, kalbsbrät, hülfe, schuß-

gerät; die ganzen uralten forstamtsgestalten. gar nicht so selten sind in
klassen wiederum klassen enthalten, unsägliche welten, hochmögende
dröhner aus köln, dann anmachholz, moose, span und spächtelchen, theo-
retische hose, der vetter aus dingsda und gewaltige affen; kaltblut mit ek-
latantem hufbehang – das war erst der anfang. rest folgt dann im abspann.)

moi, je bois sur le zinc — and i sink / want ik drink aan de toonbank

turen, uur lang

                      dan een f’loep: f’loep

perspectief zonder heft

wordt vervangen door beeld van een boom,

de appel van -bomen — p’ardaf

deze ruil brengt (warempel) het hoofd in de war

waarom toch een appel en -bomen .. ?
waarom een Pink Lady .. ?
waarom, tiens, een boom met P- / ink Ladies die dromen .. ?

[S₂ S₂₃]

de uil in mijn hoofd is flatteus als een kool, inderdaad

maar waarom dat appel
dat de schilder van Frog with Umbrella maskeert,
die vermeende R. Appel-reactie .. ?

serviel sta ik stil bij de cirkel die rond is:

denk niet dat het hier om de twistappel gaat
of om Eva — een fabel
maskeert het tekort van de leemte, de crash

van de schuld
die niet-goed-en-niet-kwaad-is
maar sier, overbodig versiersel

[refr- / Heintje]

een zwijg en wees mooi, zoals Appel het zei

[h]ik, ik drink aan de toonbank — and sink
car je bois sur le zink

energie die me aankijkt:

extase is rij- / mloze schulden vertalen
in rijmloze schuld




✂




morte-saison

                    puis un v’lan: v’lan

des pensées sans poignée
remplacées par l’image d’un arbre,
la pomme des pommiers — p’atatras

cette relève (en vers blancs) met la tête à l’envers

ah, pourquoi des pommiers .. ?
ah, pourquoi une rein- / ette .. ?
tiens, pourquoi un pommier de reinettes é- / toi- / lées .. ?

[S₁ S₂]

oui, ma tête à l’envers, elle est chouette comme un chou

mais pourquoi cet appel
qui camoufle le peintre de Frog with Umbrella,
ladite réaction d’R. Appel .. ?

je me jette tête baissée dans ce cercle vicieux:

ne pense pas qu’il s’agit de la pomme de discorde,
ni d’Ève — un rêve
camoufle le trou de la faille, la faillite

de la dette
qui est entre-le-zist-et-le-zest,
un zizi

[ritourn- / elle]

un tais-toi et sois belle, comme disait K. Appel

moi, je bois sur le zinc — and i sink
want ik drink aan de toonbank

une vitalité qui me guette ..

la transe, c’est traduire des dettes blanches
en dette bl- / anche

ô reine farce, ô phare d’eau ✂ o vorst- / in, natte haard

// gespin

dat rond- / borstig de welving, versneden
in deeltjes, bezingt

valse schijn

dus opnieuw [in die hoek van een uithoek]

// gesnurk

dat ontnuchterend werkt
en een droomflard maskeert

           o vorst- / in, natte haard,
           wie is wars zonder waard?

maar de voile zal het oor niet tot last zijn,
niet echt

draaierij

dus, opnieuw dus

// gemopper

dat aanvangt met rein: een verhaal zonder aal-
put of schei- / ding? niet denkbaar —

al dacht ik het wel

loze deur

           die ons leidt naar de eelt
           van een beeld zonder handvat
           dat domweg mechanisch geduid wordt
           als onzin

           als afgond, bv.

nadien wordt de stilte een andere stilte




✂




// ronron

qui nous chante la rondeur de la courbe,
coupée en morceaux

faux-semblant

de nouveau [dans cet angle d’un coin]

// ronflement

flegmatique,
qui camoufle le rêve

           reine farce, ô phare d’eau,
           qu’est-ce qu’un dé sans défauts?

mais le voile ne sera un fardeau pour l’oreille,
pas vrai- / ment

faux-fuyant

de nouveau

// ronchonnement

qui commence par l’histoire sans toi-
lette, sans chi- / ottes? pas possible —

on tente l’impossible quand même

une fausse porte

           qui nous mène à ce cal
           d’une image sans manche
           qui est machinale- / ment qualifiée
           comme non-sens

           comme abrîme, p. ex.

après, le silence est un autre silence        

afgond ✂ abrîme

2 delen, 2 onder-
verdeelde geslachten doen mee: ze vermengen?

het ene loopt leeg (paradigma), lekt uit

d.i. doorgaand
verkeer

voorovergebogen, met bochten — het bekken
lekt uit, wordt gedempt

met onthoofde gedachten

…

‘Johannes de Doper’, de uwe

…

‘Medusa’

…

temeer ‘Thomas More’, een verrader, dat zegt men

…

‘een hydromedusa is ZEKER geen kwal’

…

indertijd

wist het monstrum — ziehier onze draak,
onze draak met een lofzang — het bekken te mijden

[het at

platte koek van Ver- / kade
om NIET onbedekt te verdwijnen
in kwallententakels: ‘the frumious

bandersnatch’]

ook jij bent erbij,
de sigaar

platte koek werd uitsluitend gebeiteld door moeders:

een afgod als afgrond




✂




2 parts, 2 parties
génitales participent: elles se mêlent?

une s’écoule (paradigme), se vide

la fluidité
de la circulation

le bassin — des seins bas, mais sympas —
est vidé, est rempli

de pensées acéphales

…

‘Thomas More’, le dit traître

…

‘Méduse’

…

et essentielle- / ment votre ‘Jean le Baptiste’

…

‘une hydroméduse n’est POINT une méduse’

…

plus tôt

le mélo — nous voilà en mélo,
plein mélo — contournait le bassin

[loin du quai

il mangeait des galettes
pour ne PAS s’exposer aux des- / seins
des méduses: ‘the frumious

bandersnatch’]

toi aussi,
tu es cuit

ce n’étaient que des mères qui cuisaient des galettes:

des abris comme abîme

signature de l’homme né Louis-Dieudonné