naadloos

kun je hoog

je jezelf

en nog hoger?

je ja

kun je laag

je jezelf

en nog lager?

je ja

en lager dan hoog

of nog

hoger dan laag?

je jawel

of verjaag je de jankende hond in je hoofd?

algorithmic

project Early Works, Rosas

ce qui voudra dire

© Iris Kettner

toen keek je nog op: is er

borstmelk te koop?

nu een menigte

kunstvezelbrein en graaikundige handen, geheel

volgens plan

toen dacht je nog na: is er

leegte voorradig?

in bed tel je

beelden, vertekende beelden van spelden, een spelden-

prik dik

toen liep je nog rond: is er

troostmelk te koop?

wie de focus

bezet metselt dicht, ligt met licht in de knoop, maar dan om-

gekeerd krom

toen wist je nog niet: er is

zou, conjunctief

we zijn [onvol-

© Alexey Titarenko

we zijn [onvol-

tooid tegenwoordige tijd]

op de loop,

op de koop

door beschilderde vlinders [in veelvoud]

gedreven.

(betekend

de vrouwen met borstimplantaten

die lekken,

helaas,

het behagen - de leesbare draadknoop -

is hoofdzaak

geworden)

het meten van deelname aap

pamper uit

pamper aan,

een gerekte banaan in de vorm

van een staaf

dynamiet

is iets anders dan ver kruip je weg

als een dwerg

[ben je niet].

we zijn onvoltooid tegenwoordig

een blijk

we vouwen de eenvoud

© Al Taylor

we vouwen

de eenvoud ineen

en ook twee en wat twee in z'n veelvoud

betekent, bepaald meer bepaald [maar vermoedelijk

later] bevragen we hoe een gekortwiekte

wie met waarachtig waarom

[o Livida] kan krommen,

het sop

en verweer

want we zijn niet in staat

om een vraag aan de dwarspraat te krijgen,

denkt Willy [moedwillig], de lans, denkt Livida,

de kans maakt hem mij, maar hij lacht in gedachte

[nog steeds], men beweert zonder meer

maar met reden ondanks

het verwante

verweer verderop

James Joyce's only known composition: "Bid adieu to girlish days"

Bid adieu, adieu, adieu,

Bid adieu to girlish days,

Happy Love is come to woo

Thee and woo thy girlish ways —

The zone that doth become thee fair,

The snood upon thy yellow hair.

Bid adieu, adieu, adieu,

Adieu to girlish days

When thou hast heard his name upon

The bugles of the cherubim

Begin thou softly to unzone

Thy girlish bosom unto him

And softly to undo the snood

That is the sign of maidenhood.

Bid adieu, adieu, adieu,

Adieu to girlish days

 

(James Joice)

of nog: Kevin McDermott, tenor, and Ralph Richey, pianist

Tellegen op de planken

MIDDENIN DE NACHT

MIDDENIN DE NACHT lag de koolrups op zijn rug en keek door een gat in zijn dak naar de hemel. Hij dacht na over alles wat klein was: stofjes, stipjes, stukjes, vlekjes, korreltjes. Hij wist niet dat er zoveel zo klein was. Hij dacht ook aan dingen die geen dingen waren en toch klein waren: kleine zorgen, kleine grapjes, kleine herinneringen, kleine feesten... Hij kneep zijn ogen dicht en probeerde een feest te bedenken dat zó klein was dat je je er heel diep overheen moest buigen om het te zien, zelfs zó klein dat het geen begin en geen einde had, alleen een heel klein midden. Het zou kleiner zijn dan het kleinste haartje op zijn rug. Hij wreef over zijn voorhoofd. Het zou het kleinste feest zijn dat er bestond, en niemand die zou willen komen zou het kunnen vinden. Het zou ook in het donker zijn, middenin de nacht. En toch zou er één iemand komen. Dat moest. Anders was het geen feest. De koolrups kneep zijn ogen nog iets stijver dicht. Een onbekende zou het zijn. De onbekende zou over het feest struikelen en vallen. 'Hier moet het zijn,' zou hij zeggen. Hij zou om zich heen kijken, zijn schouders ophalen en een laaghangende tak feliciteren, die niets met de koolrups te maken had en in de verste verte niet jarig was. Hij zou nergens iets zien en tenslotte een boterbloem opeten, in plaats van een taart, en zijn neus cadeau geven en daarna pas zijn vergissing bemerken. En als de koolrups zou vragen - want het was zijn feest -: 'Wie bent u eigenlijk?' zou de onbekende zijn wenkbrauwen optrekken en zeggen: 'Ik? Bedoelt u mij?' Meer zouden ze niet zeggen, want daar was het feest niet groot genoeg voor. Terwijl ze het vierden zou het ook steeds kleiner worden. De koolrups zou het zelf al niet meer kunnen zien. Misschien zouden ze samen, de onbekende en hij, het begin van een danspas maken. Eén millimeter. Of een halve millimeter. Beslist niet meer. Maar halverwege die danspas was de onbekende alweer verdwenen. De koolrups keek naar de hemel. Hij voelde iets prikken, binnenin hem. Dat is vast verdriet, dacht hij. Klein verdriet. Het kleinste verdriet dat er ooit had bestaan. Maar hij wist niet waar dat verdriet over ging. Want het feest was zo klein geweest dat hij het zich al niet meer kon herinneren. Hij zuchtte nog één keer, maar niet diep, en viel in slaap. 

uit: Toon Tellegen, Middenin de nacht, 2005, 61-62

de zijkant geen zij-

© Jean Michel Basquiat

de zijkant geen zijkant, nee, nauwelijks. raad

[kwarts kernachtig] de kern, als de kern, als tekort

binnen perken en spits dan de adem hoe snel

je ook denkt, oui, frotti puis frotta. schrap de kern

en schrijf zijkant met puntjes, de zijkant ... [ein 

Leistungsvermögen und noch eins]. de binnenkant

balt ongezien, als een andersgericht

in de darmen, als angst in de klem van de nek-

letterkaak. schrap ook dat, werpsel uit, en wat buiten

de reikwijdte ligt slik je in. in het heden

beleven we niets, zelfs geen vraag. enkel dat

wat in staat is te wekken heeft waarde. de kern?

schrijf vermits, nee, schrijf ik vermits kern [deconstructing

the silence]. waarheen is de vraag? à quoi bon

onderdoor het roterend gevaarte? schrap kern

vermits ik en schrijf diagonaal, zomaar iets,

iedereen of oneetbaar verkleuterd. verscheur!

lees de eerste en laatste bezwaarzin en schipper

de onzin [verschieten van overgangszaad]. raad

de zijkant geen zijkant van diagonaal. zomaar zij:

de nacht ligt niet wakker (van wildgroei aan wratten)

Aankomst (Philip Larkin)

Arrival


Morning, a glass door, flashes
Gold names off the new city,
Whose white shelves and domes travel
The slow sky all day.
I land to stay here;
And the windows flock open
And the curtains fly out like doves
And the past dries in a wind.

Now let me lie down, under
A wide-branched indifference,
Shovel faces like pennies
Down the back of the mind,
Find voices coined to
An argot of motor-horns,
And let the cluttered-up houses
Keep their thick lives to themselves.

For this ignorance of me
Seems a kind of innocence.
Fast enough I shall wound it:
Let me breathe till then
Its milk-aired Eden,
Till my own life impound it –
Slow-falling; grey-veil-hung; a theft,
A style of dying only.


(Philip Larkin, 'Arrival', omstreeks 1950, in: Collected Poems, 2003)

© Namiko Kitaura

Aankomst

Ochtend, een glazen deur, fonkelt

gouden namen uit de nieuwe stad.

Haar witte richels en koepels bevaren

de trage lucht de ganse dag.

Ik beland hier en blijf;

en de ramen slaan open

en de voorhangsels vlerken als duiven

en wat was verdroogt in de wind.

Graag lig ik languit, onder

een wijdvertakte onverschilligheid,

schuif ik gezichten als stuivers

naar het achterhoofd, onderin,

vind ik stemmen geënt

op een taaltje van autogetoeter,

en laat ik de zwelgende huizen

genoegzaam aan zichzelf.

Want deze onwetendheid van mij

lijkt een vorm van onschuld.

Algauw zal ik haar verwonden:

graag inhaleer ik tot dan

haar melk-verluchte Eden,

tot ik er zelf beslag op leg -

vervallend, grijze voile gehangen, een diefstal,

een stijl van sterven, slechts.

duogedicht met mezelf

©Hilde Absalon, naar Hundertwasser, Das Herz der Revolution

1

je ogen bekomen [spreekwoordelijk

ook] als een mond die zich eerder

versprak, zegt een stem, tutoyerend

met oplichtend beeld

in een flits:

2

wat bevindt zich dan onder

de vinger als jij (als zelfs jij)

(als ik zing) het staccato

niet onder de vingerdruk

voelt:

3

de ogen bekomen [wat had je

gedacht] van staccato met voeling,

motief en vermogen een NOUS

te aanhoren. ik wijger

vertragingsmanoeuvres:

4

het wensen van wensen (dat heb je

met wensen) (het betere levenslied

schrikt) ondervindt en wel anti-

ciperend (zo dacht je) gewicht

in de schaal:

[..]

ik wens je

verwens je

verwijt je

vertragingsmanoeuvres: