 |
| © Adam Magyar |
Then spoke the thunder, shattering the looming blackness of our national life. The rumble that breaks a spell of the dry season
- Saro-Wiwa, "The Storm Breaks"
Does a zebra foal dream? Head lower, lower
under lenticular dark cloud,
he drags harlequin fetlocks, porcelain
quails' egg hooflets through pimpling dust,
slower, slower through the silver
rainbow night, this soot and fester
cellar-lighting, electricity of the blue
and evil eye. Night ringed with eyes,
gutter-glow of new-soused theatre,
hyena, leopard, caracal (that caramel cat
with ear tufts, anxious to feed her cubs)
watching the lame foal weakened by drought.
All you know is, that you don't know,
and are afraid. Moonshadow
where the big rocks laugh apart.
Predator-senses. Cilia. Heat detectors
crowd this long auditorium, segment
after segment of the midnight shuffle-plains.
They radar in on bodies, fluids, molecules
of flesh that do not know they glow, they draw.
Let's give him one dream-memory,
a zebra wish fulfilled in dazing plod,
some sheer green wall of sugarcane.
And look - he's made it through
into the bleach and blaze, rose curdling
over indigo and lard, this granult scar
of dawn. One more dawn nearer the water.
Sky blood-taggled, blood-tufted,
rushes over him like a white bowl
at the end of things, the little safe horizon
of a pilot's dial,
an inventory of therapeutic gems.
Ruth Padel, 'Night' (2004), uit The Soho Leopard, vert. d.s.
Dan sprak de donder, die het drukkende zwart van ons landelijk leven verbrak. Gerommel dat de vloek van het droge seizoen verbreekt
- Saro-Wiwa, "De Storm Verbreekt"
Zou een zebraveulen dromen? Hoofd lager,
laag, onder donkere lenswolk,
versleept hij, harlekijnengelokt, porseleinen
zo kwartelei hoefjes door puisterig stof,
trager, traag door de zilveren
regenboog nacht, met roet en etter
bedekte kelder-verlichting, lading van blauw
en beduivelde blik. Nacht omringd door ogen,
goot-gloed van neo-doorweekt theater,
hyena, panter, woestijnlynx (die kat, karamel,
met oren als kwasten, belust haar welpen te voeden)
beloeren het hortende veulen verzwakt door droogte.
Al wat je weet is, je weet het geeneens,
maar bevreesd ben je wel. Schaduw van maan
waar de grote rotsen afzonderlijk lachen.
Roofdier-zin. Trilharen. Hitte verklikkers
bezetten, segment na segment, deze lengende
aula, dit middernachtelijk schuifel-vlak.
Ze scannen de lichamen, vocht, moleculen
van vlees dat niet weet dat het gloeit, dat het aantrekt.
Geef hem, de zebra, één droombeeld van eerder,
een wens in bedwelmend geploeter vervuld,
een steilere groenwand van suikerend riet.
En zie - hij slaagde erin
in het oplaaiend vaal, over reuzel
en indigo stremmend roze, gekorrelde
dageraadschram. Nog een dageraad dichter bij water.
Een bloed-kwasten, bloed-rake hemel
scheert over de zebra als licht zo wit
op het einde der dingen, de kleine veilige horizon-
taal op het scherm van piloten,
een lijst van genezend juweel.
Posts
