Twee concerten in pluche. Kakelblauw

Morgenavond ! In de woonkamer van de Floren-Pips te Sint-Truiden : Gianni Marzo, de bebrilde Isbells-gitarist, met een holy solo project. Daarnaast, all the way from England : Janie Price aka Bird met haar levensgezel, de cello. Ook jij bent welkom. En u en gij, gewoon na een simpel foontje (0474 650874)

No time to sleep

Niet alleen Vinz, ook Marble sounds vanavond LIFE in de woonkamer van de Floren-Pips (St-Truiden). Ook u bent welkom. En u en u - gewoon na een foontje (0474 650874)

www.facebook.com/chambredamis
www.myspace.com/chambredamis

What can I do ?

Un homme debout ne se couche que pour mourir (Léo Ferré)

"Het ontroerende lamento No more chains, geen kettingen meer, van Ali Haurand is levenskreet en jammerklacht ineen. En als zodanig een treffende uiting van wat de Fransen zomaar omschrijven als La condition humaine, het menselijk tekort, oftewel het ultieme conflict dat ieder mens met vrijheidsdrang en ambities gedwongen is om uit te vechten op het slagveld van zijn leven. Met de erinyen, de schikgodinnen van het lot. Geen sterveling zal het van die erinyen ooit kunnen winnen, geen mens zal het slagveld ooit als overwinnaar mogen verlaten. De mens krijgt al zijn tekorten en beperkingen – net als alle andere dieren in de schepping die in worsteling leven met de natuur – terug in het gezicht geworpen. En dat steekt. Dat steekt. Maar net als de gekastijde geleerde Abelard die op brute wijze van zijn geliefde Heloïse werd gescheiden, maar zijn smart in prachtige liefdesbrieven wist om te zetten, kunnen ook wij misschien op andere manier de krachten tegemoet treden die ons toch wel zullen verpletteren. We kunnen zingen, dromen, musiceren, we kunnen wellicht juist kracht en waardigheid vinden door onze zwakheid te bekennen, zeggend dat we niet strijden op hoop van overwinning, opdat we niet overwonnen worden. Gelukkig de mensen die het menselijk tekort om kunnen zetten in prachtige kunst, lyriek, proza of muziek. Of in een majestueus lamento zoals No more chains, geen kettingen meer. No more chains. Je kunt het lied opvatten als een trage dans van rammelende kettingen die leenheer tijd ons om de enkels heeft geslagen en die we van ons af willen schudden. Je kunt het opvatten als het lijflied van een landloze pachter op het land, als een treurzang van een diep maar nooit gestild verlangen, als het scherzo van trots en wendbaarheid. Als syncopische deun van virtuositeit, van een onvermoeibare vitaliteit, als een tastende ballade van contemplatie en gevoeligheid, als de beebop van ambitie en het druivensap der gramschap, en triomf, als het trommelvliestergende gebrul en gebonk van de donder. Als de geladen stilte voor de storm of in het oog van de orkaan, als de balsemende klanken voor een schraler schraler schraler schraler schraler wordende ziel. No more chains. Geen kettingen meer. Het is het lied van William Shakespeare’s Where there’s a will there’s a play – en waar een spel is, klinken stemmen, instrumenten, snaren, die hun melodieën spelen waarin vast weer de tonen van hét lied zijn te herkennen. No More Chains. Het is het lied van de schimpscheutende Tijl, de Uylenspiegelende, kwinkslaande Uyl die zijn kont toont aan de kwezels. Het is de lokroep van Alfred J. Prufrock, de liefde die zijn schuchterheid leert verbergen achter het verschalken van een perzik. Het is het lied van pulque en puls, van pizzi en cato. Het is het lied van Mozart en van Verdi en van bluejazz en piano, piano. Piano. Het is het lied van Da Ponte en Boíto, van salsa en duende. Het is het lied van duizend-en-een maten en van duizend-en-een nachten. Het is het lied van Miles en van Cole, van Chet en van Sheherazade. Het is het lied van huilen en schreeuwen en fluisteren en praten. Het is het lied van mensen en vrouwen, en van minnen en haten. Het is het lied van vreugde en kreten, van speeksel en tranen. Het is het lied van de doodlopende steegjes en van statige lanen. Het is het lied van hemel en aarde, van de leeuw en de ram. Het is het lied van bodem en water, van adem en brand. Het is het lied van de hals en van de enkel, van ketting en van band. Het is het lied van Mohammed Ali en van Abba, het lied van alibi en van Alibaba. Het is het lied van verbeelding en van weelde, van Sturm und Drang. Het is het lied van zigeuners en van zieners en van junkies aan de rand. Het is het lied van broeders in bloed en van alles aan de kant. Het is het lied van Tonio Kröger, en van Thomas Mann. Het is het lied van Dizzy en jazzy, en van, van. Ali Haurand"

(Dichters dansen niet, No more chains)

I need someone to show me / just what I threw away

Father and son fils Sohn

The bells of the Pogues

Always the beast in me

Oh the beast in me / is caged by frail and fragile bars, / restless by day and by night, / rants and rages at the stars, / god help the beast in me

Oh the beast in me / has had to learn to live with pain / and how to shelter from the rain / and then the twinkling of an eye / might have to be restrained, / god help the beast in me

Sometimes it tries to kid me that it 's just a teddy bear / or ever somehow manage to vanish in the air / and that is when I must beware / of the beast in me, / that everybody knows, / they've seen him out dressed in my clothes, / patently unclear / if it is New York or new year, / god help the beast in me

Hej adjö, vänner och väninnor

Trick of the eye (10)

We put our feet
just where
they had
to go


(Beirut, Postcards from Italy)

Je suis comme je suis

Moezerij

Voormalig windschilder, Bob Verschueren, is met een boodschappentas vol artisjokken, selder en kool de studio ingetrokken en heeft daar een Catalogue des Plantes opgesteld. Anders dan das Wiener Gemüseorchester, dat van wortelen fluiten maakt (zoals hier) experimenteert Bob met de klankwereld die hij wrijvend, schuddend of scheurend aan moezerij kan ontlokken. Het concerto gaande van hoefblad, prei tot wortel vindt u hier. Of het alle remmen los is, weet ik niet, maar het is alleszins iets zilter dan gemuilkorfde samenzang.

Laughing at / with

Niemand is nihilist.
Nihilisme is een pose,
geen doctrine.

(Carlos Ruiz Zafón, Het spel van de engel, 2009,314)

Niet voor niets

" (..) Toen boetseerde de Heer God de mens uit stof dat Hij van de aarde nam, en Hij blies hem de levensadem in de neus : zo werd de mens een levend wezen.

(..) De Heer God sprak : Het is niet goed dat de mens alleen blijft. Ik ga een hulp voor hem maken die bij hem past. Toen boetseerde de Heer God uit de aarde alle dieren op het land en alle vogels van de lucht en bracht die bij de mens, om te zien hoe hij ze zou noemen. Zoals de mens ze zou noemen, zo zouden ze heten. De mens gaf dus namen aan alle tamme dieren en aan alle vogels van de lucht en aan al de wilde beesten, maar een hulp die bij hem paste vond de mens niet.

Toen liet de Heer God de mens in een diepe slaap vallen en terwijl hij sliep, nam Hij één van zijn ribben weg en zette er vlees voor in de plaats. En de Heer God vormde de rib die Hij uit de mens had weggenomen tot een vrouw en bracht haar naar de mens. Toen zei de mens : Eindelijk, dit is been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees. Mannin zal zij heten, want uit een man is zij genomen.

Daarom zal een mens zijn vader en zijn moeder verlaten en zich hechten aan zijn vrouw en die twee zullen één zijn. Ze waren beiden naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze voelden geen schaamte voor elkaar.


(Genesis, II, 7, 18-25)

Stabat mater

Mijn hoe-heet-zo'n-ding,
ik heb het zonet
negen, tien, veertien keer
in Pergolesi's handen gelegd, zonder
te janken.

Up-grade (des pommes de terre)

En dan zijn het
Die kleine dingen

Die het doen, in
Duisternis van

Aardediep, die
Hoegenaamd

Minuscule dingen

En avant ! Les jeunes ..

Leise schleichen wir uns wieder fort

Ständchen. Van Franz van lang geleden. Hij heeft het slechts 31 keer lieflijk lente zien worden, de wannes. Ständchen is niet, zoals u dacht, een mini-reprimande terloops een pover popperig standje, maar een heuse serenade.

Ik heb het ook moeten opzoeken.





Zögernd leise
In des Dunkels nächt'ger Stille
Sind wir hier
Und den Finger sanft gekrümmt
Leise, leise
Pochen wir
An des Liebchens Kammerthür.
Doch nun steigend, schwellend
Schwellend, hebend
Mit vereinter Stimme, Laut
Rufen aus wir hochvertraut
Schlaf du nicht,
Wenn der Neigung Stimme spricht

Sucht' ein Weiser nah und ferne
Menschen einst mit der Laterne
Wieviel seltner dann als Gold
Menschen, uns geneigt und hold
Drum, wenn Freundschaft, Liebe spricht
Freundin, Liebchen, schlaf du nicht

Aber was in allen Reichen
Wär' dem Schlummer zu vergleichen ?
Drum statt Worten und statt Gaben
Sollst du nun auch Ruhe haben
Noch ein Grüßchen, noch ein Wort
Es verstummt dir frohe Weise
Leise, leise,
Schleichen wir uns, ja, schleichen wir uns wieder fort

Wild plassen

Om luchtig te blijven
zou elk Madchen
minstens één keer per dag
moeten plassen
in gras

- met Umlaut -

Vrijheid. Van zwijgen nog wel

Laten we het dan - voor eens - vooral
stil houden : we willen in deze horzels
noch blaasbalgkabaal, temeer De Boose
nog gelooft in meesters

Niet eender welke
bij god nee
Voorbij

de Poolse dichter Milosz
en zijn vader kan hij niet naast
Vlad Vysotski. Dat is goed, zeker
in deze Derwisj-tijden

Tegenzang

Beklaag wie in het labyrint de uitweg vindt,
Wie zwemmend nooit op sluizen stuit,
Wie steden aandoet zonder stoppen, nooit

Het hoofd stoot, nooit het naakte met het lege
Heeft verward, het lege met de liefde.

Benijd niet wie in slaap te kussen is
Omdat hij zonder tijding bleef.

Geloof dat je verdwaalt en volg je licht skelet
Langs oude wegen.

Weet dat iemand die wou vliegen
Voor hij viel de grootste hoogte won.


(Dolend dichter, Johan De Boose
dichtbundel 'De vrijheid van zwijgen', 2008)