29-04-2009

ana Rexia XVII (Wake II)





Watertjes

Waak ik, zij droomt
Van papaver, champagne

Het smaakte

Zegt ze. Enkel ik
Kan haar lippen nog lezen

Buiten

Rijdt de tijd zich vast


Labels:

6 opmerkingen:

  1. gewebkijk4/29/2009

    meedrinken of verzuipen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. d.s.4/30/2009

    Op de dag dat de zee verdrinkt, zal ik Noach zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. pipilangkous4/30/2009

    Denkend aan dingen die gaan komen
    Leg ik nu voorgoed de wapens neer
    Denkend aan niet uitgekomen dromen
    Droom ik nu niet langer meer

    Tijd om te gaan slapen
    Tijd om te berusten in het feit dat spijt van geen belang meer is
    Tijd om te gaan slapen
    Tijd om te bekennen dat ik zoveel kansen gekregen had

    Hopend dat je nog heel lang mag leven
    Laat ik graag al mijn verlangens na
    Hopend dat je nog alles mag beleven
    Laat ik je de toekomst na

    Tijd om te gaan slapen
    Tijd om te berusten in het feit dat mijn tijd gekomen is
    Tijd om te gaan slapen
    Tijd om nog te zeggen dat ....

    (Kris De Bruyne)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. sodade4/30/2009

    Ging even terug naar The Still Point: De as / spil waar ont-waken en ont-slapen naderen en verwijderen, maar onvermijdelijk bij elkaar horen.
    Weemoedig gedicht, morfine en champagne een ultieme droomkeuze.
    Het lijkt iets om omzichtig mee te zijn, wat je hier schrijft.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. d.s.5/01/2009

    @ Pips

    Gebroken en ontmijnd
    verschijnt (uiteindelijk ?) de mens
    in haar.

    Gebroken en ontmijnd.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. d.s.5/01/2009

    @ Sodade

    Inderdaad, op één of andere manier benadert zij the still point.

    (Be)vreemd(end), die ogen waaruit de blik verdwijnt.

    Dank. Dank voor je omzichtigheid.

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)