Aankomst (Philip Larkin)

Arrival


Morning, a glass door, flashes
Gold names off the new city,
Whose white shelves and domes travel
The slow sky all day.
I land to stay here;
And the windows flock open
And the curtains fly out like doves
And the past dries in a wind.

Now let me lie down, under
A wide-branched indifference,
Shovel faces like pennies
Down the back of the mind,
Find voices coined to
An argot of motor-horns,
And let the cluttered-up houses
Keep their thick lives to themselves.

For this ignorance of me
Seems a kind of innocence.
Fast enough I shall wound it:
Let me breathe till then
Its milk-aired Eden,
Till my own life impound it –
Slow-falling; grey-veil-hung; a theft,
A style of dying only.


(Philip Larkin, 'Arrival', omstreeks 1950, in: Collected Poems, 2003)

© Namiko Kitaura

Aankomst

Ochtend, een glazen deur, fonkelt

gouden namen uit de nieuwe stad.

Haar witte richels en koepels bevaren

de trage lucht de ganse dag.

Ik beland hier en blijf;

en de ramen slaan open

en de voorhangsels vlerken als duiven

en wat was verdroogt in de wind.

Graag lig ik languit, onder

een wijdvertakte onverschilligheid,

schuif ik gezichten als stuivers

naar het achterhoofd, onderin,

vind ik stemmen geënt

op een taaltje van autogetoeter,

en laat ik de zwelgende huizen

genoegzaam aan zichzelf.

Want deze onwetendheid van mij

lijkt een vorm van onschuld.

Algauw zal ik haar verwonden:

graag inhaleer ik tot dan

haar melk-verluchte Eden,

tot ik er zelf beslag op leg -

vervallend, grijze voile gehangen, een diefstal,

een stijl van sterven, slechts.