i [once] was lost but

© Ceal Floyer

Continuum

The moon rolls over the roof and falls behind
my house, and the moon does neither of these things,
I am talkind about myself.

It's not possible to get off to sleep or
the subject or the planet, nor to think thoughts.
Better barefoot it out the front

door and lean from the porch acrosss the privets
and the palms into the washed-out creation,
a dark place with two particular

bright clouds dustedd (query) by the moon, one's mine
the other's an adversary, which may depend
on the wind, or something.

A long moment stretches, the next one is not
on time. Not unaccountably the chill of
the planking underfoot rises

in the throat, for its part the night sky empties
the whole of its contents down. Turn on a bare
heel, close the door behind

on the author, cringing demiurge, who picks up
his litter and his tools and paces me back
to bed, stealthily in step.





(Allen Curnow, vertaald door d.)




Continuüm

De maan rolt over het dak en valt achter
mijn huis, en de maan doet niets van dit alles,
ik praat enkel over mezelf.

Het is niet mogelijk in te slapen noch
de kwestie of de aarde te verlaten, gedachten te denken.
Schop het liever blootvoets door

de deur en leun verandabogend over planten
en palmen die wuiven in een uitgewassen maaksel,
een duisterplaats met twee ongemene on-

bewolkte wolken bestoft (zou het) met maan, de een
een tegenstander, de ander ikzelf, afhankelijk van
de wind, of iets.

Langdurig strekt zich uit en aansluitend
is niet op tijd. Niet onverklaarbaar welt het kille
van de vloerplank ondervoets

de keel in. Laat de hemelnacht rustig
de hemelnacht legen, draai op je naakte
hiel en sluit de deur

achter de schrijver, kruipende schepper, die z'n tuig
en zootje verzamelt en me opjaagt terug
naar bed - stiekem in duet.