namen & b omen

LICHT OVERAL


maar wat je ontkracht en verwart
niemand te zijn en nergens
en dan nog iemand te zijn en hier.

Lucert, uit 'berceuse', oogsten in de dwaaltuin, 1981






















































WITTGENSTEIN


xxxxxxxxxxMein Leben besteht darin, dass ich mich
xxxxxxxxxxmit manchem zufriedengebe

xxxxxxxxxxNotitie 344, Über Gewissheit


Ja, maar dan,
als ik naar je foto kijk,
hoofd half afgewend, steil kapsel,
bergwandelaar, Noorse dorpsschool,
opgejaagde blik met veel oogwit,
de werkelijkheid, wat dat dan ook is,
altijd op duizend losse schroeven,
onzeker of je hand je hand is, 456,
en waarop je je kunt verlaten, 508,
dan begrijp ik, kleingelovige,
waarom leven in die ene zin, 344,
als enig woord cursief geschreven is.
We are satisfied that the earth is round, 299,
zeg je in het Engels, maar
van welke aard is nu de zin Nichts
auf der Welt... 384?
Vragen en denken, denken en vragen,
nummer na nummer: Ich bin hier geneigt,
gegen Windmühlen zu kämpfen,
weil ich das noch nicht sagen kann,
was ich eigentlich sagen will, notitie 400
uit het memoriaal van een dolende ridder
in zijn zelf getekende valkuil
op jacht tussen zeggen en weten,
nog altijd niet thuis.


(Cees Nooteboom, Licht overal, 2012, 52)

Cees

© Siegfried Woldhek, 2002


De man wiens naam in Duitsland met de gepaste ernst wordt uitgesproken, zei ooit schertsend of in alle bescheidenheid, ook dat is mogelijk : "Ik ben bang dat het niet zo duidelijk aan mij te zien is maar in mijn geheime hart ben ik natuurlijk een anarchist".

De topografische kaart die Woldhek van zijn gelaat maakte, verraadt inderdaad wat gedurfde, zelfs periculeuze trekjes. Maar zijn hart, ah ! zijn geheime hart draalt wellicht bij een ver verleden, waarin vader er plots vandoor gaat. Met de kindermeid. Om vervolgens te sterven in een Engels bombardement. Een verleden, waarin vervangpa vastberaden doorverwijst : van pleeggezin naar kostschool naar.

Niet moeilijk dat de man veel reist. Maar kijk, hij wordt daar nu om gelauwerd. Om de 'verslagen'. Van die nooit eindigende

Reizen.



"Sashimi, suimono, mizutaki, het rolt ze uit de mond alsof ze nooit iets anders hebben gegeten, ze hebben in Amsterdam geoefend bij het Okuro of bij Kyo, je zult ze met niets verbazen. (..) Ze willen esthetica, en dus moeten alle Honda's onzichtbaar worden. Ze weigeren de vugariteit waar driekwart van het leven nu eenmaal uit bestaat, hier net zo goed als overal elders, en daar moet je ze dan bij helpen. Dus niet te lang in Tokio, meteen Nikko of met de bullettrain, dat wel, naar Kyoto, geen gezever. Ze moeten en zullen in een echte ryokan slapen, met hele families in de houten tobbe zitten, middagen lang in het Kabuki-za doorbrengen en doen alsof ze het begrijpen, als het kan een klooster bezoeken en daar vinden ze dan de bevestiging van hun idee over het spirituele Japan. Wat ze zoeken is een Nederland waar iedereen Lanceloet uit het hoofd kent, of een Vlaanderen dat alleen maar zou bestaan uit Menlinc, de binnenstad van Brugge en het uitpluizen van Ruusbroec"


(Fragment uit Mokesei, 1982, Cees Nooteboom)