Primaat van de mal

© Ine Boeijen



In de daaropvolgende zaal zou een opgerekte stem, niet zonder bravour, de denker tot leven wekken. Groen en ook blauwe ogen keken gespleten toe. Zou de man een antwoord geven ? Of minstens feedback op de neergaande trend van het maatslaan ? Enkel de bruine kijkers van een ontmanteld meisje dwaalden af en draalden bij de mal waaruit de denker te voorschijn kwam. De gietvorm kraakte, rauw, en de denker sprak : benader de ander rechts en vervolgens links, maar steeds met de handen in bidvorm. Hoe verkrampt de vuisten, merkte het meisje op, hoe metrisch het lichaam dat in Newtons naam voorover buigt. Buiten cirkelden vogels rond een heiligdom, nam de wind de zee mee.


(geïnspireerd op de lezing van Stijn Latré over meneer Charles Taylor, 02.10.09)