Tragedie, die trage (III)

© Jennifer Zwick


"Wij, moderne Westerlingen, kunnen niet meer rouwen. Er is geen exterioriteit meer, geen plek buiten ons, om te rouwen over de tragedies van onze tijd. Hoe zou de moderne, ironische mens tragedisch moeten rouwen, wanneer hij de Arabische klaagvouwen alleen maar als hysterische krijsende non-subjecten kan ervaren 'die niet door de Verlichting zijn gegaan'.

Het is de Westerse ironie, het spiegelpaleis van de voortdurende relativering, die de tragedies als ervaring onmogelijk heeft gemaakt. Niet dat er geen tragedies meer zouden zijn, integendeel zelfs. Maar als Westerlingen kunnen we er alleen maar over wenen, niet over rouwen. We zien de massale verschrikkingen van de recente politieke geschiedenis aan zonder een koor het Lot te horen definiëren ; er valt daar geen stem meer te vernemen, het wenen is geen rouwen meer, maar een sentimentele, tot mislukken gedoemde identificatie met het slachtoffer geworden"


(Stefan Hertmans, Het zwijgen van de tragedie, 2007)