Tragedie, die trage (I)

© Phile Deprez


Gisteren at ik oesterzwam, katjesdrop noch vogelei. Mij werd Ödön geserveerd. Ödön von Horváth. Smaken deed het. Zozeer dat ik mij aansluit bij Handke : "De verwarde zinnen van zijn personages doen mij schrikken. Die onsamenhangende zinnen, die de sprongen en contradicties van het bewustzijn laten zien. Ja, ik hou van Horváths chaos, zijn gevoeligheid, ongestileerd."

Een intrigerend heerschap overigens, von Horváth. Het leven is altijd een tragedie, bedacht hij, enkel in de afzonderlijke episodes is het een komedie. Misschien wel het credo van zijn leven. Als 36-jarige trok hij op aanraden van een waarzegger naar Parijs, waar hem - volgens de visionair in kwestie - een cruciale gebeurtenis wachtte. Eenmaal ter plaatse, meer bepaald op de Champs Elysées, viel een boom op zijn hoofd. Mors. Op slag dood. En of dat komisch is, als slotepisode.


(Theaterproductie Kasimir & Karoline, naar het gelijknamig volksstuk uit 1932 van Ödön von Horváth, door Nt-Gent & Veenfabriek, deSingel, 04.09.09. Deze productie wordt op 18.09.09 integraal uitgezonden op Ndl 2, 22.50u.)