who expects a happy end in a graphic poem like: Waterdicht

" .. De walvis zal zover in ons gevaren zijn dat onze huizen / te behangen, onze bedden te flanellen, onze vrouwen / te jarretellen, onze goudvissen te veel kieuw, onze kleren / te nauw en te nieuw zijn. / Als op het strand aangespoelde blauwe vinvissen, naar adem / happend, / de halsslagader / bonkend, / zullen wij ons bloed / en lichaam geven / aan wie zich aan ons waagt.

Dan klimmen wij, / balein na balein, veerkrachtig / in het gewelf dat hemel / heet

voor wie geen vrede neemt / met het vissersgraf / van moedertaal en vaderland.

Onze botten worden dan koralen, al onze openingen zullen zingen / met stemmen van gouddraad. Over ons leven valt het doek / en over deze woorden het in glanzend gele stof geweven boek."


(Lies Van Gasse & Peter Theunynck, Waterdicht, 2011, 44-46)