ma thieu

© Rogier van der Weyden

"... Iedereen en ieder
ding blijft een figuur om te verdwijnen, hoe je het
ook stilzwijgt of bezingt. Alleen wat zich overgeeft

aan wie restaureert overleeft, ogenschijnlijk. Angst
om door een toekomst te worden gelogenstraft is laf
en dom. Is echt eigentijds zijn voor de ware anatopist

niet altijd anachroniek? Zoals in de gotiek, zwanger
van Bijbelse mystiek, op een votiefpaneel niet alleen
het pad, Vlaams primitief, eigenlijk geen ruimte biedt

aan het samenkomen van twee vrouwen (de ene,
oud, getaand, in rood en haar zesde maand, de andere
jong en bleek, in blauw Brugs laken, net aanstaand)

als hartsvriendinnen, maar het voorzegde, ingelijfd
zonder geringste fout, geschiedt voor een hofkapel
met spitsboogramen, en ginder in het grasgroen

sprinkhaandoorsprongen rijk de torens en de leien
daken van abdij en kathedraal waar reeds gedoopt
wordt met heiligennamen en gepreekt over een zomer

veertien eeuwen eerder — de imker inspecteert zijn volken,
een ridder, op zijn zondags in een bongerd uitgereden,
zijn dolk en zwaard, geen wolkje wordt gerimpeld,

een vijverzwaan komt aangegleden, de distelvink twit-
twittert, de slotheer wordt door zijn whippet tot spelen
uitgedaagd —, toen twee vrouwen elkaar begroetten om

samen iets zo noodlottigs als nagelgaten en een feestmaal-
schaal te moeten kunnen dragen, tijdloos, zoals ook mijn
eigen moeder, zwanger sinds de meikermis, ooit eens, .."


(Huub Beurskens, uit: Mathieu, of een figuur om voor altijd te verdwijnen, 2010, 52)