Verlangen naar verbastering

© Eleanor Spiess-Ferris, 2005



Nadat T. uit W. met eigen ogen zag hoe Minoïsche maagden - elke dag exact één uur voor hun shift begint - in de fabrieksvijver verzamelen, prijst hij zich gelukkig.

Al was het maar omdat hij sindsdien een verlangen naar verbastering ontwaart, om niet te zeggen : stilzwijgend bestiert.

T. uit W. goes below

C - Dannyzabbal


Dag vier. Dear diarium.

Ik ben bevriend of denk bevriend geraakt te zijn met één van onze verre voorouders, die ik met heraldieke finesse oudoom A. zal noemen. Hier geen regelneven, laat staan enige vorm van dress code. Hier geen expo met plastinaten of vogels die zich in volle vaart te pletter vliegen. Tegen weerspiegelde lucht. Het zal moed vergen, onwillige moed, om terug te keren naar het vasteland van de waanzin.

Uw T. uit W.

Arm schaap

Als*tublieft, slist de ober en schotelt T. uit W. een bord voor. Cupido-roz*e z*alm in drie s*tandjes*, z*woel omhels*t door juliennegroentjes*. T. monstert de ober, vervolgens de vissculptuur.

Weet u, houdt hij de ober staande. Weet u dat vandaag, op de kop af, zes jaar geleden een arm schaap geëuthanaseerd werd ? Nauwelijks zes jaar oud. Omwille van een longontsteking. Een longonts*teking, herhaalt de ober verbaasd. T. knikt. En ik kan mij hieromtrent geen verontwaardiging herinneren. Zelfs geen Italiaans of pauselijk protest. Nee, zij is ingeslapen zoals ze is verwekt, quasi geruisloos. De ober trekt grote ogen terwijl T. de wijsvinger strekt en deze langzaam naar zijn getuite lippen brengt.

Het is nochtans niet niets om geconcipieerd te worden uit een melkklier, vervolgt T. na een indringende stilte. Twee druppels water haar moeder. Jawel, een kloon. Niet van maar wel vernoemd naar Dolly Parton. Ha ! Dolly Parton, die ken ik, ontspant de ober zich. Dolly ! S*noepgoed recht uit de doos* van S*aint-Amour. S*makelijk eten, meneer. Geelogend maakt hij rechtsomkeer.

T. uit W. kijkt verdwaasd voor zich uit. Uit de doos van Saint-Amour ? Dolly, omwille van de gelijkenis met de cheap looking hair-dress van Parton, ja. Eén zalmstand zakt met een doffe plof onderuit. Enfin, besluit T. verveeld, Dolly is alvast opgezet.

Aap met daar winkop

Aap met daar winkop, wijst T. uit W. niet zonder trots naar de prent boven zijn bed. Winkop ? Vanonder de lakens duikelt een gesluierd hoofd op. Je weet wel : Charles van de mensaap. Charles die ons diets maakte dat er van de 193 levende aapsoorten slechts 192 bedekt zijn met haar. De Ottomaanse herschikt haar hoofddoek, vlijt zich tegen T. aan en laat vier met henna beschilderde vingers door het hoogpolig borsthaar dwalen.

In se onderscheidt niets ons van de aap of met uitbreiding de dieren, vervolgt T. onbewogen. Een naakte aap eet zonder honger, fluistert de gesluierde, drinkt zonder dorst. En de bronst gaat onverminderd door, voorjaar, herfst, winter, juni - ze zucht zacht - februari. Jezus, richt T. zich abrupt op, daarom noemen we die ene aapsoort homo sapiens ?

De Ottomaanse lacht wat ongemakkelijk.

Er bestaan geen domme vragen

Nooit eerder heeft T. uit W. zich voorbereid op de herdenking van een geboortedag, maar voor Charles wil hij bij exceptie een uitzondering maken. Hij is verkikkerd op mannen met een flamboyante fantasie. Ja, herinnert hij zich bijtijds en gedeeltelijk ter excuus, uitzonderingen bevestigen de regel.

Wat een postuur, liever Turks dan paaps ! En weet je, port hij zijn Venezolaanse vriendin uit A. aan, weet je wat Charles vergat toen hij Emma Wedgwood, zijn nichtje, bezocht om haar ten huwelijk te vragen ? Nee, dat weet zij niet. Het huwelijksaanzoek ! Het huwelijksaanzoek ? Ja ! Het kwam er niet van omdat hij het almaar over regenwormen en transmutaties had.

Leuk is dat, articuleert de vriendin van T. uit W. niet zonder leedvermaak. Leuk als de gevoel van het karteldarm naar de brein verhuis. Ja, schitterend, niet !? T. glundert. En toen ? Niets, gewoon, ze zijn enkele maanden later getrouwd, hoewel. Emma heeft Charles' evolutietheorie nooit aanvaard. En weet je waarom niet ? Omdat zij een wilde zilverdistel ben, probeert de Venezolaanse. T. uit W. schudt heftig het hoofd. Emma was door en door gelovig en vreesde dat de erkenning van de evolutietheorie hen in het hiernamaals zou scheiden.

Ja, weifelt de uitheemse vrouw uit A., het eerste schets van het evolutionaire boom in de 'Transmutations of Species' uit 1837 heeft inderdaad iets weg van Marcel Duchamps 'Le Célibataire fait son chocolat lui-même'. Maar nu moet ik gaan. Het ben vrijdag. Dra zal het zondag zijn.

T. uit W. wuift haar uitbundig uit : er bestaan geen domme vragen, hoor !