Het wit is geen wit

We drukken elkaar niet in de armen, ginds, zelfs niet houterig. Bij aankomst wordt er enkel geschud, een enkele keer gekust, kort, soms krachtig, dat is al.

Een unicum, Brakman, stak Bart van wal, een illuster schrijver, maar duister, onhelder over onheldere dingen van zijn. En daarom onbegrepen, dito onbekend. Toch kalkte de man meer dan vijftig boeken, die hij naar eigen zeggen schreef voor de goede lezer. Bart lachte. Bart is licht in de manier waarop hij lacht.

Geen koude grond voor Brakman, daar, en hoewel we elkaar bij het afscheid evenmin omarmen, keerde ik warm, eenparig.




© Brakman, vetkrijttekening bij 'Pop op de bank', 1989



"De pop is, net als de roerloze figuur in mijn autobiografie, omgeven door oervormen. Sneeuw als vorm. Op die sneeuw heb ik ontzetttend gesjouwd : het wit van de sneeuw is geen wit, het is violet, rood, paars"



(Kamerlezing : scribent Willem Brakman, aangevuurd door Bart Vervaeck, 20.10.09)