Toi, Mère le Téméraire, nul
ne peut plus ignorer ton rêve
totalitaire, ta poitrine de poivre
qui est devenue sans implant
l'enfer qui brûle dans mes yeux
cervelles, mon être
d'enfant qui crie au loup
quand le loup est là, sans
savoir le comment, le pourquoi.
D'où, mère, d'où ton désir
décidé de tuer, de massacrer
la marmotte de mon âme ?
Oui je me bats contre
le pire en toi, ton esprit
démoniaque, les moulins à vent
Mais oui je veux teindre ta langue
de serpent, les serres de tes mains,
le regard d'un âne inversable. C'est
mon droit, mère, tout en vivant. En voilà
assez. Il faut échardonner.
Je te mets à titre gratuit
en vente
31-03-2009
Ana Rexia VII (Mère le Téméraire)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Voor de niet hoog begaafden onder ons:>>>>vertaling sil vous plait!!!
BeantwoordenVerwijderenanders snap ik er geen fluitje van
Hm, ik zet die van mij er bij. Zou het wat opbrengen?
BeantwoordenVerwijderenHet thema van de moedertirannie, gebracht met het ritme van een strakke kwaadheid. De heftige beeldspraak heeft echter niets straks meer. Daar brandt het, kolkt het...
En tenslotte het einde dat - verrassend - doet lachen, glim- op zijn minst.
Dit spreekt me aan.
(Foto is van jou? veronderstel ik.)
Een fluitje, Cerise ? U bent wel into de diminutiefjes, nietwaar ?
BeantwoordenVerwijderenRespectvol samengevat, Sodade. Diepe dank
BeantwoordenVerwijderenEr zitten nogal wat beesten in, valt me plots op.
Mijn gekiek, inderdaad.
Ik mag hopen dat mijn kinderen van deze tekst nooit zeggen: 'Dat had ik niet beter kunnen verwoorden.'
BeantwoordenVerwijderenMijn diminutiefjes doen mij wellicht wat minder direct en doortastend klinken Jevski:p Daarom noem ik mijzelve...ondanks mijn 185 cm zonder hakken ook ceriesetje...
BeantwoordenVerwijderenen ik voel mij zelf ondanks het sturen en begeleiden, een marge tussen "goed en kwaad" aanbieden waarin mijn kinderen zich vrij mogen bewegen toch ook geen moedertiran... nou ja héél af en toe een tirannetje dan misschien, maar dat is dan voor hun bestwil.....
U vroeg zich laatst af waarom ik speciaal een bepaalde foto had uitgekozen... wat moet die foto van u dan uitbeelden? De verstikkende/wurgende band tussen moeder en kind?
Vertel op Jevski ;--)
@ Clara,
BeantwoordenVerwijderenIk hoop het, vanop de riant gerestaureerde ruïnes, met u. En uw kinderen. Vooral.
@ Cereza,
BeantwoordenVerwijderenAls ik het goed begrijp, knipt u her en der stukjes af. Met dat verkleinschaartje.
En kijk, ik struikel alweer over tirannetje. U verduidelijkt met "héél af en toe".
Om zichzelf 'als moeder' te beoordelen, dient men enkel het resultaat geïncarneerd in het kind te observeren.
En dat kiekje. Dat mag u geheel naar eigen aanvoelen interpreteren. Zoals u overigens reeds deed.
"ta poitrine de poivre"...(zaalig, Madame, zaaaaaaaalig !)
BeantwoordenVerwijderenJa, als die borst vooruitprangt
strooie het in onze ogen !
'Poitrine de poivrade' had ook gekund, maar leek me niet iets te romig.
BeantwoordenVerwijderen'poivrade'
BeantwoordenVerwijderenin combinaison met 'la poitrine'...
doet me eerder denken aan een geoxideerde kookpan zonder oor, misschien wel een goed idee om daar een onhelder roomsausje in te fabrikeren ?
- correctie : 'Poitrine de poivrade' had ook gekund, maar leek me NET iets te romig.
BeantwoordenVerwijderenLa P., u neme de casserole, getooid met ijzer III-chlorides. U grijpe - een weinig verstrooid - in het ijle, maar u beseffe tijdig - ttz vooraleer het al te gek wordt - 'pas d'oreilles'. U stove klierdragend onkruid. U kere het levensgrote pepervat - dat ik u met plezier ter beschikking stel - ondersteboven. U schu-schudde hevig - leegloop is helaas onmogelijk. U vermenge met geschifte room en een scheutsel roomse wrongel. U roere zich een breuk. Et voilà !