Marthaler : netto

"Hoe dichter mensen bij elkaar komen, hoe eenzamer ze worden. De eenzamen zijn bijzondere mensen. Ik hou in het theater niet van grote dramatische gebaren. Dat is mijn wereld niet. In sommige kroegen, in Zwitserse stationsbuffetten zitten veelal mannen, elk aan een tafeltje. En ze zwijgen voor zich uit. Soms zegt er één wat, en een eind achter hem antwoordt een ander. De anderen bewegen niet. Dit zeldzame communicatienet zonder oogcontact, deze schemerzone, bezit een grote spanning. De spanning tussen mensen in deze herbergen is zowel vanuit theatraal als muzikaal oogpunt geweldig interessant. Ook omdat iemand wat zegt, en minuten later van ergens een antwoord komt. Over het antwoord werd lang gekauwd. Dat is heel Zwitsers, maar niet uitsluitend. Ik heb dat ook in Berlijn meegemaakt. Als je theater maakt, zoek je naar vormen. Deze situatie heb ik gekozen als mijn vorm"

(Christoph Marthaler,

die Platz Mangel laat aanvangen met volgend tafereel)





Gij bewolkte hemelhaven. / Bij avondzonnescheen / Hangt nu lampen in de graven / En erekroont de lijkensteen.

(Schubert in : Platz Mangel)


(Platz Mangel - een markante parodie op de huidige wellnesscultuur - van Marthaler, een man met respect voor weerbarst, en absurd - een man met ander licht. Op de planken drie vrouwen en zes mannen. Waarom verbaast mij dat niet. Links van mij een man, die naar ik vermoed slechts één keer ontspoord is. Rechts fysionomie. deSingel, 29.04.10)