soulier XV (où est le rouge ?)

© Magritte, Où est le rouge ?


Een vrouw ter hand - dat was lang geleden. Elsa Osorio, onbekend, op haar boek Luz na. In Callejón con salida, door de bocht vertaald als Uitweg, voert ze vijf paar schoenen aan. Vier eigenlijk, maar voetboeien (2010, 73) reken ik gezien de gewelddadige dictatoriale context voor één keer goed, als schoeisel.

Geen van de schoenen is betekenend voor de dragers ervan, met uitzondering van één paar. "Ezequiel kan zijn bewegingen zien : hoe hij [een van de moordenaars] knikt als de getuigen een verklaring afleggen, hoe hij opstaat om met zijn advocaat te spreken, hoe hij om de haverklap naar zijn schoen reikt.", (ibid., 35). Een tic denk je ; Osorio licht niet toe. Dat siert haar, vaak.

De drie overige niet nader omschreven paren worden ontdaan. Gewoon, om pootje te baden (ibid., 107) of blootvoets je ding te doen (ibid., 63) of te luchten, met gevolgen, zou je denken. "Ze begreep niet hoe de geur zich zo kon opdringen in die open ruimte. De boot voer verder, maar de geur bleef even intens. Joy keek naar de toeristen en kon geen enkel gebaar van ergernis ontdekken, zij leken te genieten van de magie van die Brugse grachten. Ze zagen er stuk voor stuk onbezorgd uit en wisselden in verschillende talen opmerkingen uit over de omgeving en de gebouwen, waar Joy niet meer naar luisterde sinds die geur was ontstaan. Naast haar namen Japanners het landschap via hun fototoestel waar. Ze waren vreselijk, maar hartstikke schoon, moest Joy erkennen, die geur kon niet van hen afkomstig zijn, en ook niet van het stel dat nog wat verder weg zat. Misschien van de man links van haar, die zich zo kostelijk amuseerde. Hij had geen schoenen aan en zijn bleke, pukkelige huid wees hem als de belangrijkste verdachte aan. Joy schoof heimelijk naar rechts, in een poging meer afstand te creëren tussen haar en de man en zijn viezigheid. De geur bewoog met haar mee, geconcentreerd en smerig. Ze kon er niet meer tegen", (ibid., 111).

Om kort te gaan, Osorio benadert de schoen in Callejón con salida als randobject. Omdat ze eerder vrouw is ?

(Elsa Osorio, Callejón con salida / Uitweg, vertaling door Rikkie Degenaar, (2009 [2010]), markant boek voor wie geïnteresseerd is in een psychoanalytische lezing van het absurd in dit mensenleven)