Wijnruit

© Josef Albers



Toen priemde rood, Matisse-rood
met een winkslag geel door de spleten
van dit mansland. Wijnruit, hij

wilde reiken, liep vol, over
eb, het langdradig web
van verlangen. Wijnruit, alsof hij

op punt stond te vlammen
brandend. Wat is leven anders
dan verkleven

Kooi

© Josef Albers



Eenmaal later beklom hij de kooi, / werd hij kooi. Nooit / zou men hem herleiden tot snaren, tot het schrale / van woorden. / Een geluk, / dat we elkaar niet verstaan, / lachte het kind in de maan, zo / kunnen we verder / gaan, zo / wordt de rem tot kans, misschien.