qu'est-ce qu'une femme — selon Moria

© Julie Heffernan

" .. Aangezien de man van nature bestemd is om leiding te geven, moest hem dus iets meer dan de helft van het half onsje verstand worden toebedeeld. [..] naast de man een vrouw, weliswaar een dwaas en onbedreven wezen, maar komisch en lieftallig, die door de wijze waarop zij met hem weet om te springen de ingeboren norsheid van de man door haar vrouwelijke frivoliteit kan opmonteren en wegpraten. Immers wanneer Plato schijnt te aarzelen of de vrouw gerekend moet worden onder de redelijke dan wel onder de redeloze wezens, dan wilde hij daarmee slechts de aandacht vestigen op de zeldzaam grote dwaasheid van het vrouwelijk geslacht. Wanneer een vrouw soms eens op het onzalig idee komt om voor wijs door te gaan, dan bewijst zij daarmee slechts dubbel zot te zijn; zoals iemand, die in de arena een koe wil laten vechten, hoewel dat tegen zijn verstand indruist. Ieder, die zich een houding geeft die tegen zijn aard ingaat, verdubbelt zijn natuurlijk tekort en misbruikt zijn gaven. Al draagt een aap een gouden ring, hij is en blijft een lelijk ding. Zo blijft een vrouw altijd een vrouw en dus een dwaas schepsel, welke rol zij ook tracht te spelen.

Toch geloof ik niet, dat de vrouwen zo zot zijn, dat zij boos worden op mij, wanneer ik [Moria], als personificatie van de zotheid zelf ook een vrouw, haar van zotheid beticht. Want, op de keper beschouwd, moeten zij in het credit van haar dwaasheid schrijven, dat zij menig schreefje vóór hebben op de mannen .."

(Desiderius Erasmus, Id est stultitiae laus / De lof der zotheid, vert. Dirkzwager & Nielson, (? [1514]), 57)