(one of the) 50 ways to sing ekerekerenska in a nanolandscape

© Rik Andreae, nanolandschap

Ekerekerenska dat is wanneer de jongen van het ene dorp trouwt met die van het andere. De een speelt viool en de ander zingt. Samen geeft dit zo'n afgrijselijk geluid dat niemand ze als buren wil. Waarop ze een huisje bouwen ergens tussen die twee dorpen, waar jaren later een nieuw dorp staat, zonder kerk maar met de geschiedenis van ekerekerenska. De kinderen dragen er jurkjes van geel katoen, gaan niet naar school, liggen in het veld met ogen open. 's Avonds zingen ze zacht door elkaar en als de wolken komen, zijn ze bang dat ekerekerenska zomaar weg is zodra de zon weer schijnt. 

Wij halen opgelucht adem en zeggen dat het leven goed voor ons is. Ekerekerenska leeft ongehinderd voort. Tijdens ons kaartspel is daar de duizendste geboren, onder gejuich dat onze klokken overstemt. Als het kind groot is, ontmoet ik het bij de vijver. Het heeft iets glimmends in de hand. Verblind door de weerkaatsing geef ik toe: ekerekerenska is en ekerekerenska zal al mijn twijfels overwinnen. En na mijn laatste kreet betreur ik dat dit besef maar seconden duurt, omdat ik in de slaap val waarvan ik dacht dat die enkel het leven zou vullen.

(Erik Lindner, Terrein, 2010, 35)