© Loretta Lux
"Hij had geleerd de diepe geul die Mattia om zich heen had gegraven te respecteren. Jaren daarvoor had hij geprobeerd eroverheen te springen, over die geul, en was hij erin gevallen. Nu was hij al tevreden als hij op de rand mocht zitten, met zijn benen bungelend in de leegte"
(Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen (La solitudine dei numeri primi), vertaling Mieke Geuzebroek & Pietha de Voogd, 2008, 178)
26-07-2009
Geul
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
恵
BeantwoordenVerwijderenThe Drummer was anders ook mooi hierbij. Afstand....
Lees je dit (boek) momenteel?
gatlyou
Ja. Een gefundeerde verademing na Zafóns gedrocht !
BeantwoordenVerwijderenThe drummer. 't Ja, de blik 'klopte' niet, vond ik. Te zelfverzekerd & -bewust.
Mijn associatie met The Drummer was louter op basis van het fragmentje dat je aanhaalt. Met het hele boek errond weet ik het niet.
BeantwoordenVerwijderenIemand beval het me aan.
Ik ben nochtans achterdochtig tegenover boeken die door iedereen - en masse - op hetzelfde moment gelezen worden (zoals Zafón trouwens).
legder
Enigszins legder deel ik uw achterdocht, hoewel Giordano mij - het moet gezegd - aangenaam (heeft) verrast. Meer zelfs.
BeantwoordenVerwijderenMisschien bevestigen uitzonderingen de regel ?
- zoals ook Evy ons recentelijk leert :) -
Ik ben redelijk moeilijk te overtuigen, zelfs bij wijze van uitzondering.
BeantwoordenVerwijderenBij uitzondering lees ik dan soms een boek.
(Zafón, Jan van Duppen schreef er gisteren lovend over op zijn blog.)
istion
Het feit dat Dup in zijn bespreking van 'Het spel van de engel' voortdurend (op de laatste 2 quotaties na*) uit 'De schaduw van de wind' citeert, zegt mogelijk meer dan hij zelf wil weten :)
BeantwoordenVerwijderen* Laatste 2 citaten betreffen dan ook een intrigerende draad (wat is religie ?) die binnen het monsterlijk kluwen zeer zeker de moeite waard is, maar ergens halverwege jammerlijk
v
e
r
d
r
i
n
k
t
Helaas.