The tolling bell

The tolling bell / measures time not our time, rung by the unhurried / ground swell, a time / older than the time of chronometers, older / than time counted by anxious worried women / lying awake, calculating the future, / trying to unweave, unwind, unravel / and piece together the past and the future, / between midnight and dawn, when the past is all deception, / the future futureless, before the morning watch / when time stops and time is never ending ; / and the ground swell, that is and was from the beginning, / clangs / the bell


De kleppende bel, / geluid door de ongehaaste grondzee, meet een tijd / niet onze tijd, een tijd / ouder dan de tijd van chronometers, ouder / dan de tijd geteld door angstige, bezorgde vrouwen / die wakker liggen, de toekomst berekenen, / proberen te ontweven, ontwinden, ontrafelen / en aan elkaar te lappen verleden en toekomst, / tussen nacht en morgen, als 't verleden begoocheling is, / de toekomst toekomstloos, vóór de dagwacht / als de tijd stopt en tijd geen einde kent ; / en de grondzee, die is en was vanaf de aanvang, / luidt / de bel.


(T.S. Eliot, uit : Four Quartets, The Dry Salvages, I, vertaling door H. Servotte)