We drukken elkaar niet in de armen, ginds, zelfs niet houterig. Bij aankomst wordt er enkel geschud, een enkele keer gekust, kort, soms krachtig, dat is al.
Een unicum, Brakman, stak Bart van wal, een illuster schrijver, maar duister, onhelder over onheldere dingen van zijn. En daarom onbegrepen, dito onbekend. Toch kalkte de man meer dan vijftig boeken, die hij naar eigen zeggen schreef voor de goede lezer. Bart lachte. Bart is licht in de manier waarop hij lacht.
Geen koude grond voor Brakman, daar, en hoewel we elkaar bij het afscheid evenmin omarmen, keerde ik warm, eenparig.
© Brakman, vetkrijttekening bij 'Pop op de bank', 1989
"De pop is, net als de roerloze figuur in mijn autobiografie, omgeven door oervormen. Sneeuw als vorm. Op die sneeuw heb ik ontzetttend gesjouwd : het wit van de sneeuw is geen wit, het is violet, rood, paars"
(Kamerlezing : scribent Willem Brakman, aangevuurd door Bart Vervaeck, 20.10.09)
21-10-2009
Het wit is geen wit
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
De armen drukken (17 oktober?) heeft iets weg van worstelen.
BeantwoordenVerwijderenArm en warm verschilt maar één letter.
Ik zal Brakman (mij onbekend) eens bekijken, of was het de lector die in de gaten moet gehouden worden? Of en/en?
Wit is geen wit, stilte is geen stilte... niets is wat het lijkt.
persuri
Heb lang gepeinsd. 17 oktober, 17 oktober. Nee, het zegt me niets.
BeantwoordenVerwijderenNiets en iets, ook één letter verschil.
Vervaeck, ah hij verstaat de kunst te roeren ;
Brakman staat op mijn lijstje, ei zo na bovenaan.
Voorbije Dag van de armoede.
BeantwoordenVerwijderenmorteri
en water is niet blauw... ;)
BeantwoordenVerwijderen@ Geweb,
BeantwoordenVerwijderenU hebt het in u, dat Brakmaniaanse ! Koesteren die handel,
mijn gedacht :)
@ Sodade,
BeantwoordenVerwijderen"Hij is niet arm die weinig heeft, maar die met veel begeren leeft"
(Er was eens : Cats)
Vadertje Cats is mij veel te belerend. Het oude boek dat ik van hem heb, stinkt - muf. De druk ervan is prutserig klein en...:
BeantwoordenVerwijderen'dat hij om zijne weelderigheid bot te vieren, niet schroomt in eene zelfde zaak zoo lang om te dolen, tot men eindelijk het geduld verliest (...) en dat zijne verzen (...) bovenmate zwak zijn, en vervelend eentonig voortrollen (...)'
Hij lijkt eenzaam. De man.
BeantwoordenVerwijderen@ Clara - Hij heeft zijn masker afgezet, de man ?
BeantwoordenVerwijderen@ Sodade - "niet schroomt in eene zelfde zaak zoo lang om te dolen" lees ik U schrijven :)
Je vergeet het eentonig voortrollen....
BeantwoordenVerwijderenAls je het beu bent, dan merk ik het wel, veronderstel ik.
Tenminste, nadat (nu dat) de rest van de wereld het al lang beu was (is), oh Laatste der Mohicaansen.
En ach, dat zal me dan een rotzorg wezen. Ik ben Cats niet.
Het wit van de sneeuw is geen wit, Sodade, het is violet, rood, paars.
BeantwoordenVerwijderenHet is scherp, het is pijn, bloeddoormarmerd, geronnen kool, wit van gloeien en van gesneden zijn
BeantwoordenVerwijderenhet is wit na het grauw van sterven
zo kan ie wel weer, op to blog, tag: immer das selbe