IR (2) : res difficillima

© Heribert Proepper



"De Finnen hebben verbazend veel weg van dieren en zijn stuitend armetierig: geen wapens, geen paarden, geen huisgoden ; ze eten planten, dragen dierenvellen en slapen op de grond. Hun enige hoop is gelegen in pijlen, die ze bij gebrek aan ijzer met scherpe botjes uitrusten. Mannen en vrouwen leven gelijkelijk van de jacht. De vrouwen gaan namelijk overal mee en eisen hun deel van de buit op. Kinderen kunnen zich er alleen verschuilen tegen wilde beesten en regen door onder wat samengebonden takken te gaan zitten; dat is waar jonge mannen thuiskomen, daar vinden ouderen hun toevlucht. Maar zij achten dit een gelukkiger leven dan zich afbeulen op akkers, zwoegen op huizen of vrezen voor eigen bezit en hopen op dat van anderen. Ze duchten niets van de mensen, niets van de goden, en hebben zo het allermoeilijkste bereikt : zelfs wensen zijn er overbodig"


(Tacitus, Germania, 0098, 46, vertaling Vincent Hunink)


"Fennis mira feritas, foeda paupertas: non arma, non equi, non penates; victui herba, vestitui pelles, cubile humus: solae in sagittis spes, quas inopia ferri ossibus asperant. Idemque venatus viros pariter ac feminas alit; passim enim comitantur partemque praedae petunt. Nec aliud infantibus ferarum imbriumque suffugium quam ut in aliquo ramorum nexu contegantur: huc redeunt iuvenes, hoc senum receptaculum. Sed beatius arbitrantur quam ingemere agris, inlaborare domibus, suas alienasque fortunas spe metuque versare: securi adversus homines, securi adversus deos rem difficillimam adsecuti sunt, ut illis ne voto quidem opus esset"


(Kamerlezing Tacitus, ontrafeld door Vincent Hunink, 02.02.10)