Soulier 70 - was wollen Sie?

Huid en haar, niet minder dan 500 pagina's, heb ik met huid en haar verorberd, maar waarom Grunberg deze roman deze titel gaf is mij noch het badbeest duidelijk. o jawel, de uitdrukking komt eenmaal [in het boek] voor

"Hij buigt zich voorover, hij neemt haar gezicht tussen zijn handen en hij zoent haar. En zij zoent hem alsof er na hem niets meer komt. Zo voelt het. Alsof ze hem wil opeten. Alsof ze hem wil verslinden met huid en haar", 416

dé loper van het bosje sleutelzinnen is het echter niet. de diverse personages zijn dermate innerlijk verdeeld, zo onderhevig aan la // con / di / ti / -on // hu[h] / mijn / -e dat er slechts weinig met huid en haar gebeurt, plaatsvindt zo thou wil. kortom, melancholerisch, en toch als titel, het allitererende Huid en haar.

schoeisel als opponent van die huid en haren? nee, geen! schoenen als explorerende betekenaar, ditmaal, dácht ik. maar ik struikelde er (bottelse blote knopjes) over. Grunberg ontdoet zijn personages vaak (en graag) van schoeisel, vooral in slaapkamers. daarnaast loopt één geniale Rus

"op sandalen, iets waartegen Oberstein geen bezwaar heeft. Maar hij heeft sokken aan in die sandalen en dat baart Oberstein zorgen, niet eens vanwege puur esthetische redenen. Kennisoverdracht luistert nauw. De overdrager dient niet door middel van kleding, schoeisel en overdreven sieraden de aandacht op zich te vestigen. Zelfs toen Oberstein meende dat kennisoverdracht theatrale methoden vereiste, kleedde hij zich uiterst sober.", 169

ja, Huid en haar, een gegrond verhaal over menszen op schoenen en laarzen, sandalen. pantoffels. Liesje leerde Lotje lopen. de halsstarrige betekenaar brood, daarentegen, is [hoewel in dit boek tot 14 maal gebezigd] slechts een fait divers, zonder draagkracht, betekenis. één enkel brood mocht er zijn

"Hij ziet hoe Lea een van haar kinderen optilt, de jongste zo te zien. Er zit iets raars in haar beweging, in de manier waarop ze het kind vasthoudt. Een curieuze afwezigheid. Alsof het niet haar kind is, alsof het niet eens een kind is maar een brood. Ze is heel dicht bij het meisje en toch ook weer niet.", 105

zo dicht en toch ook weer niet, klem, dát dekt eerder de lading [van Huid en haar]. een roman waarin het onderscheid tussen zich star en stijf identificerende mannen (je.suis.cela) en vrouwen, zorgend, met het (bling bling) impliciete verzoek: 'zie mij graag', opvalt. wat dan ook leidde tot de [in mijn kijkers] interessante vraag: was wollen Sie, al die personages, waaruit bestaat (lieve god) hun verlangen. een gedifferentieerde specificatie van deze al even gedifferentieerde verlangens zou me (500 pagina's) te ver leiden, maar het was (neem het buzz buzz van mij aan) een boeiende leeservaring

"'Wat is dit?' vraagt hij. 'Wat heb ik in mijn hand?' 'Het zweepje,' zegt Violet. Het verkleinwoord treft hem, maakt hem week, windt hem op. Dit is hun rollenspel en er is niets dan rollenspel. Vrijheid is de mogelijkheid om te wisselen van rollenspel, van het ene in het andere te glippen. Iedere andere definitie komt hem als onhoudbaar voor. Steeds maar weer, van het ene spel in het andere, tot de dood erop volgt.", 345

(Arnon Grunberg, Huid en haar, 2010)