pain perdu (of Rühms een en ander)

© Gerhard Rühm, EINS UMS ANDERE, 2006

van A in op A en Een veelvoud van (ook van zon en hond) naar het hond- en zonloze een en ander (impliciet eveneens [all]een en ander[en]), een selectie uit Rühms gedichten en korte toneelstukken (1954-1997)


een reis op blote voeten [lees: geen schoenen] langs "Ik, Gerhard Rühm, / bevestig hiermee ..", 11, Gerhard Rühm die het toneelstuk ADEMEN schreef, "een stuk voor ongeveer 2,7 miljard mensen", met als regieaanwijzing: "van ongeveer 2,7 miljard mensen ademt iedereen zolang hij kan", 9, of nog "lijf // blijf blijf b     blijf ..", 7. inmiddels trekken "zoveel mogelijk exemplaren van mensen met telkens een gemeenschappelijk kenmerk op gepaste afstand in rijen voorbij. (bv.:) .. dubbele kinnen, .. niet te veel of niet te weinig van hetzelfde, .. op handen en voeten glijdende, .. vergroeiden, ..", 16. ".. te kort is de deken ..", 3, en "op de tafel / ligt een grijs kleed ..", 5


op blote voeten verder. je ziet een verveelde man - de vrouw daarentegen radeloos - en "een lange innige / kus, die niet vrij is van een zekere zinnelijkheid ..", 6. ".. proefde je mijn speeksel? / ja, ik proefde het", 17. ".. toen werden de overige twee plots / beiden / en elk van beiden was bang / om ten slotte alleen te zijn ..", 2


elders baadt Suzanne onder rijmdwang en zingt: ".. Suzanne in de keet / wast haar spleet (wat haar niet speet) ..", 8. of nog "lijf // blijf blijf b     blijf ..", 7. ".. de weiden keren zich af / de wegen nemen de wijk ..", 10, wat de orchidee evenwel niet deert. ze "onaneert tussen de vingers van de juffrouw / en bevlekt haar tot in haar mouw ..", 12. ".. alles is wit / alles is wit // hans kan niet verdragen dat men hem uitlacht ..", 14. ademen, zo veel mogelijk exemplaren, ja, ".. om twaalf uur / is het zomer / soms ook december", 1


een reis op blote voeten, rijkelijk voorzien van brood, en voor het eerst in m'n veel te korte leven spijt het me dat ik niet erni wobik heet, 4






SCENISCH EPITAAF

voor erni wobik

het doek gaat op. het toneel en de naakte vrouw. een tafel en een melancholische minuut. de naakte vrouw eet brood. twee pluimen zweven over het toneel. de ene zingt: o geur van viooltjes uit het dal. de andere is dood. allebei komen ze op de grond neer. de naakte vrouw houdt op. ze kijkt om zich heen. het toneel, de tafel. op de grond de twee pluimen, verder niets. de naakte vrouw bukt en neemt de twee pluimen. er klinken gelijkmatige tonen. een man in blauwe overall van links naar rechts over het toneel; hij gooit op even grote afstanden sneden brood tegen de muur. de muur is van vlees. de man af. de slagen sterven uit. de naakte vrouw. een pluim glijdt terug op de grond. de dode. de andere houdt ze nog in haar hand. een kreet: graaf zeppelin! stilte. het brood is plots van kristal. het knarst bij elke beet. de naakte vrouw eet brood. het doek valt.

(Gerhard Rühm, een en ander, vertaald door Erik de Smedt, 2006)