BOEM & IK KEEK IN MIJN ZAKKEN

BOEM, DE KOGEL VAN CESARE PAVESE


De dato 21 januari dacht ik
aan Lodewijk XVI en, plof,
het grote hoofd van de koning viel
voor mijn voeten
en evenzo op 28 augustus dacht ik
aan Cesare Pavese en, boem,
de kogel van Cesare Pavese doorboorde de slaap
van Cesare Pavese


ik ben een slecht mens, als ik denk aan gras
verschijnt voor mij opeens de moordenaar en hij veegt
in het gras zijn moordenaarsmes schoon
als ik denk aan de hemel komt de slang
onmiddellijk uit de zee en begint te vliegen


ik ben erg droevig om dat alles
en ik denk aan niets meer
en dan met een gil
gloort het niets
en stijgt op uit de diepten van de dingen































IK KEEK IN MIJN ZAKKEN


ik keek in mijn zakken: niets
ik keek om me heen ik opende wijd mijn handen:
niets
ik dacht heel diep na, ik heb me geconcentreerd
met gesloten ogen: niets


ik rende naar huis en opende
kasten en laden
ik gooide mijn papieren door elkaar en
sloeg al mijn boeken open op dezelfde
pagina: niets


ik beukte met mijn vuist tegen de witte muur
en een na een zijn alle muren van de stad
ingestort als speelkaarten
ik liep tussen de verpletterde lichamen door
en keek in hun ogen:
niets



(Matei Vișniec, vert. Jan H. Mysjkin)

Ivanescu’s Anekdote

Anekdote

Hoe simpel zou het zijn als je een verdriet zou kunnen pakken

met een hand (één enkele, niet met beide, want je pijnen

zijn hol en licht), en het hier, voor je, tegen de wand zou kunnen plaatsen

terwijl je met je andere hand een spijker zou inslaan om het aan op te

hangen

- verdriet is een masker, nietwaar? - op te hangen aan de muur

van je kamer - zodat je het zou zien telkens wanneer je je ogen opslaat -

(je herinnert je dat je als kind hebt gelezen

hoe Luther een inktpot smeet naar het masker van de duivel

dat voor hem was verschenen - opdoemend uit de wand.

Alleen gaat het om je eigen verdriet - dat daarom niet minder bedrieglijk

is -

verdriet moet je niet aan de muur hangen). Je kunt niet oog in oog

staan

met je eigen pijn - misschien is het maar beter

zo - want, wie weet, zou ze verpulveren

terwijl je ernaar kijkt, zoals naar een rookschim wanneer

je haar aanraakt - en je zou niet eens de tijd hebben om er een inktpot

naar te smijten - waardoor aan je wand een teken ervan zou achter-

blijven

(Mircea Ivanescu, Anekdote, uit: Engel in het raam op het oosten, hedendaagse poëzie uit Roemenië, 2010, 31, vert. Jan H. Mysjkin)

© Francis Bacon

Go! > Go! [with the flow]

© Richard Stultz

Gewerkt van 6 AM tot 8 AM, van 9 AM
tot 12 AM, van 2 PM tot 6 PM en
van 10 PM tot 12 PM.

Resultaat: een lichte koortsaanval


(Jan H. Mysjkin, Rekenkunde van de tastzin, Aanval, 2011, 21)