Ivanescu’s Anekdote

Anekdote

Hoe simpel zou het zijn als je een verdriet zou kunnen pakken

met een hand (één enkele, niet met beide, want je pijnen

zijn hol en licht), en het hier, voor je, tegen de wand zou kunnen plaatsen

terwijl je met je andere hand een spijker zou inslaan om het aan op te

hangen

- verdriet is een masker, nietwaar? - op te hangen aan de muur

van je kamer - zodat je het zou zien telkens wanneer je je ogen opslaat -

(je herinnert je dat je als kind hebt gelezen

hoe Luther een inktpot smeet naar het masker van de duivel

dat voor hem was verschenen - opdoemend uit de wand.

Alleen gaat het om je eigen verdriet - dat daarom niet minder bedrieglijk

is -

verdriet moet je niet aan de muur hangen). Je kunt niet oog in oog

staan

met je eigen pijn - misschien is het maar beter

zo - want, wie weet, zou ze verpulveren

terwijl je ernaar kijkt, zoals naar een rookschim wanneer

je haar aanraakt - en je zou niet eens de tijd hebben om er een inktpot

naar te smijten - waardoor aan je wand een teken ervan zou achter-

blijven

(Mircea Ivanescu, Anekdote, uit: Engel in het raam op het oosten, hedendaagse poëzie uit Roemenië, 2010, 31, vert. Jan H. Mysjkin)

© Francis Bacon