Confrotento zonder vonk

© Jan Vanriet, Madonna, gesloten deuren


Op één of andere manier heeft schijnbaar ook de kunst om bevruchtend te wringen, bevreemden haar regels en wetmatigheden. Ik raak er niet wijs uit welke, maar deze kunst lijkt alvast (wat mij betreft) het bed te delen met het vermogen om te inspireren, een vitaliteit om de grens van das Unbehagen in der Kultur te overschrijden - voor even dan toch.

Zo is de confrontatie moderne/oude meesters - Jan Vanriet (tento Closing time) in mijn belevingswereld een parcours dat eerder vermoeit dan bevreemdt. Je verdwaalt als Alice in No man's land met een overspoelend teveel. De richtinggevende thema's, wel twintig, kan je vaak nauwelijks of niet in de verzamelde werken lezen. Ook de dialoog tussen de meesters en Vanriet kan je enkel aanhoren als een pasgeborene, hulpeloos peddelend in een taalbad waarin naakt geworpen. Je loopt (de wegwijzers volgend) van de ene naar de andere opstapeling van combinaties, maar inspirerend bevreemden doet het niet (in plaats van 'wat is dít', denk je verward 'wat nu weer!'). Onderdeel twintig heeft als thema Exit, een term die je uiteindelijk (ondanks alle inspanningen om je open te stellen) met vreugde omarmt. Maar waarom het niet elektriseerde: vraagteken.

De aanblik van drie Breitners en even zoveel Brusselmansen (wat een luxe!) kon de mentale uitputting na het doorlopen van de confrotento niet verzachten. Enkel nachtrust helpt dan - in mijn geval.


(tento Closing Time, nog tot 03.10.10 in KMSKA'pen)

Colloquy

© Jan Vanriet

Werk van Jan Vanriet in dialoog - het is mogelijk - met oude meesters, in KMSKA (24.04 tot 03.10.10)


The light's going off. And on. Off.
On, unless she closes her eyes - which she doesn't. On,
an act, an instance of chasing, pursuing.

Snapshots of lives, same but different.

They chase the dog away. He has no tail.

Off, alluvial deposits, a blanc canvas with memory -
not likely intended to be spoken. On,
she searches the dialogues of Plato.

They don't promise miracles.