© Jan Vanriet, Madonna, gesloten deuren
Op één of andere manier heeft schijnbaar ook de kunst om bevruchtend te wringen, bevreemden haar regels en wetmatigheden. Ik raak er niet wijs uit welke, maar deze kunst lijkt alvast (wat mij betreft) het bed te delen met het vermogen om te inspireren, een vitaliteit om de grens van das Unbehagen in der Kultur te overschrijden - voor even dan toch.
Zo is de confrontatie moderne/oude meesters - Jan Vanriet (tento Closing time) in mijn belevingswereld een parcours dat eerder vermoeit dan bevreemdt. Je verdwaalt als Alice in No man's land met een overspoelend teveel. De richtinggevende thema's, wel twintig, kan je vaak nauwelijks of niet in de verzamelde werken lezen. Ook de dialoog tussen de meesters en Vanriet kan je enkel aanhoren als een pasgeborene, hulpeloos peddelend in een taalbad waarin naakt geworpen. Je loopt (de wegwijzers volgend) van de ene naar de andere opstapeling van combinaties, maar inspirerend bevreemden doet het niet (in plaats van 'wat is dít', denk je verward 'wat nu weer!'). Onderdeel twintig heeft als thema Exit, een term die je uiteindelijk (ondanks alle inspanningen om je open te stellen) met vreugde omarmt. Maar waarom het niet elektriseerde: vraagteken.
De aanblik van drie Breitners en even zoveel Brusselmansen (wat een luxe!) kon de mentale uitputting na het doorlopen van de confrotento niet verzachten. Enkel nachtrust helpt dan - in mijn geval.
(tento Closing Time, nog tot 03.10.10 in KMSKA'pen)
04-08-2010
Confrotento zonder vonk
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Ik heb je niet eerder in deze je-toon weten schrijven. Altijd vanuit jezelf, 'ik' - 'links of rechts van mij', Je-vski.
BeantwoordenVerwijderenje - vs - ki
BeantwoordenVerwijderen:)
Ja, je, ik heb erbij stilgestaan, maar had het gevoel dat die mededeelzaamheid in 2de ps enkelvoud toch voldoende ik/subjectief-geschraagd was door de voorafgaande zinssnede: "Zo is de confrontatie moderne/oude meesters - Jan Vanriet (tento Closing time) in mijn belevingswereld een parcours dat eerder vermoeit dan bevreemdt".
BeantwoordenVerwijderenDeze inleiding wordt inderdaad gevolgd door meerdere je's, zodat ik mij ook de vraag gesteld heb of die 'in mijn belevingswereld' wel ver genoeg draagt - - - right to the end.
Nu ja, op bepaalde momenten is het lente en tijd om over te schakelen op je (hoe ver dat ook reikt), om vervolgens (niet eens zo gek, denk ik) terug te keren naar ik.
Übung.
Ja, Jean Brusselmans, rechttoe rechtaan. We zouden het moeten schrijven in schoolschrift, zoals hij signeerde. Honderden keren, om een beetje te voelen wat door hem heen ging voor een nog nat doek.
BeantwoordenVerwijderende 'je' wil veel zeggen.
BeantwoordenVerwijderen