Salomé, Cranach

een rondedans

laterxxxxxxxxschaal!

beduimeld. de dopende halfgod, hij doopte

en doopte en hoop- maar kantoorstof dringt

door op verzoek 'en avant!' van de moeder (so,

alwaysxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxthe mother?)

het laaghartige

raamxxxxxxxxxxxis bevoorrecht

gesloten: how deep is the mud? zo diep

als het dier dat je wacht (op verzoek, ongebreideld

vergrijsd, van de moeder) met woorden in mond

onderxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxdelen

'mondonderdelen?'

'mondonderdelen! met opstoot geboren

en morgen: onvindbaar'

hij twijfelt, al

weet hij hetxxxxzeker,

aan la Salomé: bleke diefstal als waan van de dag

[op verzoek] want een hoofd dat geen hoofd is. op

zich een bezuinigd zichzelf (dexxxxxxx onscherpen

staan kruiwagenpaars in de weg!), al dan niet

door de krachten

die drijvenxxxxxde zwaartekracht

zakt in de rede, de oogleden, wit. puis ça parle,

ça parle: het waterig blauw ongedoopt door

het kijkgat [de tijd], langs de schaalrand

die tongspierxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxbeduimelt

© Lucas Cranach, Salomé

Salomé, Cranach

De duisternis van wat ze wou

straalt af in ogen die er niet meer zijn –

zo wisselt ze haar stille blik met

helderziendheid van een dode.

Haar voorhoofd een verfijnd Saksisch

juweel, iets dat van stille wreedheid

flonkert en zichzelf verbeeldt,

geslepen in zijn mijmering,

voldaan en onbewogen.

Wie zo sereen kan dromen

van het scherp gewette mes,

en van een kus die nooit

kan komen, die kleine boezem

slapend in het goudbrokaat,

wondrood de elegante hoed,

de veren die ze zich heeft aangemeten,

waanwijze kilte van die kleine mond, die spitse kin,

dat alles dat van maagden spreekt

en dood als een kostbaar gerecht

in handen houdt en toch niet trilt –

die heeft het hoofd erbij gehouden.

De halsketting is beter dan de beul.

achter haar zijn bergen blauw,

het slot de kleur van rotsen,

frisgroen de medeplichtigheid

van wouden.

Want wat natuur is

geeft geen krimp

tot het verkrijgt wat

het nooit heeft gewild.

© Stefan Hertmans