een rondedanslaterxxxxxxxxschaal!beduimeld. de dopende halfgod, hij doopteen doopte en hoop- maar kantoorstof dringtdoor op verzoek 'en avant!' van de moeder (so,alwaysxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxthe mother?)
het laaghartigeraamxxxxxxxxxxxis bevoorrechtgesloten: how deep is the mud? zo diepals het dier dat je wacht (op verzoek, ongebreideldvergrijsd, van de moeder) met woorden in mondonderxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxdelen
'mondonderdelen?''mondonderdelen! met opstoot geborenen morgen: onvindbaar'
hij twijfelt, alweet hij hetxxxxzeker,aan la Salomé: bleke diefstal als waan van de dag[op verzoek] want een hoofd dat geen hoofd is. opzich een bezuinigd zichzelf (dexxxxxxx onscherpenstaan kruiwagenpaars in de weg!), al dan niet
door de krachtendie drijvenxxxxxde zwaartekrachtzakt in de rede, de oogleden, wit. puis ça parle,ça parle: het waterig blauw ongedoopt doorhet kijkgat [de tijd], langs de schaalranddie tongspierxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxbeduimelt
© Lucas Cranach, Salomé
Salomé, Cranach
De duisternis van wat ze woustraalt af in ogen die er niet meer zijn –zo wisselt ze haar stille blik methelderziendheid van een dode.
Haar voorhoofd een verfijnd Saksischjuweel, iets dat van stille wreedheidflonkert en zichzelf verbeeldt,geslepen in zijn mijmering,voldaan en onbewogen.
Wie zo sereen kan dromenvan het scherp gewette mes,en van een kus die nooitkan komen, die kleine boezemslapend in het goudbrokaat,wondrood de elegante hoed,de veren die ze zich heeft aangemeten,waanwijze kilte van die kleine mond, die spitse kin,dat alles dat van maagden spreekten dood als een kostbaar gerechtin handen houdt en toch niet trilt –die heeft het hoofd erbij gehouden.
De halsketting is beter dan de beul.achter haar zijn bergen blauw,het slot de kleur van rotsen,frisgroen de medeplichtigheidvan wouden.
Want wat natuur isgeeft geen krimptot het verkrijgt wathet nooit heeft gewild.
Posts tonen met het label Salomé. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Salomé. Alle posts tonen
26-03-2012
Salomé, Cranach
Abonneren op:
Posts (Atom)

