pour lire La disparition de Perec, en néerlandais, 5 (dahu)

” .. ’n Dag of acht gaat ’t zo prima. Ik vang ’n dahu, ’n amusant soort lam van ’n impala dat wat lijkt op ’n pampahaas, maar dat, omdat ’t zich voortplant op ’n flank van ’n rotspartij, op ’n vlak stuk grond dwaas oogt, omdat hij links kortpotig is, maar langpotig aan zijn dalzij, zodat hij juist op ’n schuin vlak in balans kan staan, waarbij vangst van dat schaapachtig lam als volgt gaat: zing zo hard jij kan ’t 'tsjilp tsjilp’ van ’n kroonduif na, dat zo irritant klinkt dat hij ’t waarlijk haat. Hij raakt uit zijn hum, wordt kwaad, maar vooral onvoorzichtig, want doordat hij zich ondoordacht plots omdraait, raakt hij zijn balans kwijt, waardoor hij van ’n rotswand in ’n nauw gat valt, waaruit jij ’m handig opvist. Zo komt d’r ’n fantastisch stuk lamsbout aan ’t spit, dat ons smaakt, want op ’t laatst komt mij al dat zout, lang houdbaar inblikspul mijn strot uit. Dan krijgt ’t paar dorst. Hun Spa raakt op. ’t Aquavit brandt in hun borstkas, maar hun dorst blijft ..”  

(Georges Perec, ’t Manco, 2009 [1969], 259, vert. Guido van de Wiel)