pour lire La disparition de Perec, en néerlandais, 5 (dahu)

” .. ’n Dag of acht gaat ’t zo prima. Ik vang ’n dahu, ’n amusant soort lam van ’n impala dat wat lijkt op ’n pampahaas, maar dat, omdat ’t zich voortplant op ’n flank van ’n rotspartij, op ’n vlak stuk grond dwaas oogt, omdat hij links kortpotig is, maar langpotig aan zijn dalzij, zodat hij juist op ’n schuin vlak in balans kan staan, waarbij vangst van dat schaapachtig lam als volgt gaat: zing zo hard jij kan ’t 'tsjilp tsjilp’ van ’n kroonduif na, dat zo irritant klinkt dat hij ’t waarlijk haat. Hij raakt uit zijn hum, wordt kwaad, maar vooral onvoorzichtig, want doordat hij zich ondoordacht plots omdraait, raakt hij zijn balans kwijt, waardoor hij van ’n rotswand in ’n nauw gat valt, waaruit jij ’m handig opvist. Zo komt d’r ’n fantastisch stuk lamsbout aan ’t spit, dat ons smaakt, want op ’t laatst komt mij al dat zout, lang houdbaar inblikspul mijn strot uit. Dan krijgt ’t paar dorst. Hun Spa raakt op. ’t Aquavit brandt in hun borstkas, maar hun dorst blijft ..”  

(Georges Perec, ’t Manco, 2009 [1969], 259, vert. Guido van de Wiel)

pour lire La disparition de Perec, en néerlandais, 4 (Voyelles de Rimbaud)

Voyelles


A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu: voyelles,
Je dirai quelque jour vos naissances latentes:
A, noir corset velu des mouches éclatantes
Qui bombinent autour des puanteurs cruelles,


Golfes d'ombre; E, candeurs des vapeurs et des tentes,
Lances des glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles;
I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles
Dans la colère ou les ivresses pénitentes;


U, cycles, vibrements divins des mers virides,
Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides
Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux;


O, suprême Clairon plein des strideurs étranges,
Silences traversés des Mondes et des Anges:
—O l'Oméga, rayon violet de Ses Yeux!


(Arthur Rimbaud)

Vocaalklank


A zwart (Uh... wit), I rood, U mos, O blauw, vocaalklank
Ooit ga ik uw bron na, ja, waar u toch vandaan komt
A wambuis, harig zwart, of wat als tor maar rond bromt
Dat ik daar vol aanschouw ondraaglijk in zo’n vaaltstank


'n Wanhoopskaap; d'r hangt 'n mist, was 't Kahn’s Schitt’ring,
'n Pijl van 'n hoog Fjord, anijsdrank, Blanco Koning?
I, paars, wondvochtig spuug, waar rond 'n glimlach schoon hing
In haat, vol wraaklust, wrok, of rouwvol in kastijding


U, cycli in 'n nautisch fluïdum van 'n golfbad,
Rust van grasland, rustig graast `n rund dat gras glad
'n Voorhoofd fronst zodra 'n alchimist zich kromt


O, muzikaal, zo’n prachthoorn, harmonisch nooit als thuis
’t Blijft stil als ’t daarbij ’t Aards of God’s Pad kruist
O, ohmsymbool, ’n paars licht dat uit zijn Oog komt!


Arthur Rimbaud


(Georges Perec, ’t Manco, 2009 [1969], 121, vert. Guido van de Wiel)

pour lire La disparition de Perec, en néerlandais, 2 (The purloined letter)

Edgar Allan Poe

" .. it depends upon this, replied Dupin, the Prefect and his cohort fail so frequently .. by ill-admeasurement, or rather through non-admeasurement, of the intellect with which they are engaged. They consider only their own ideas of ingenuity; and, in searching for anything hidden, advert only to the modes in which they would have hidden it. They are right in this much--that their own ingenuity is a faithful representative of that of the mass; but when the cunning of the individual felon is diverse in character from their own, the felon foils them, of course. This always happens when it is above their own, and very usually when it is below. They have no variation of principle in their investigations ..”

(Edgar Allan Poe, uit: The purloined letter)

pour lire La disparition de Perec, en néerlandais, 1 (le vol du bourdon)