Ana Rexia VII (Mère le Téméraire)

Toi, Mère le Téméraire, nul
ne peut plus ignorer ton rêve
totalitaire, ta poitrine de poivre
qui est devenue sans implant

l'enfer qui brûle dans mes yeux
cervelles, mon être

d'enfant qui crie au loup
quand le loup est là, sans
savoir le comment, le pourquoi.
D'où, mère, d'où ton désir

décidé de tuer, de massacrer
la marmotte de mon âme ?

Oui je me bats contre
le pire en toi, ton esprit
démoniaque, les moulins à vent
Mais oui je veux teindre ta langue

de serpent, les serres de tes mains,
le regard d'un âne inversable. C'est

mon droit, mère, tout en vivant. En voilà
assez. Il faut échardonner.
Je te mets à titre gratuit
en vente

Ana Rexia VI (geleid door de Dreuner, euhoi)

Dionysos



(..) Laat iedereen zwijgen vol heilig ontzag, want ik zal in het oeroude lied Dionysos bezingen (..) Verrukkelijk om in de bergen na wilde Bakchantische dans op de grond te storten, in heilig omhulsel van hertenvel, jagend op bloed van de bokkendood, op de vreugde van het rauwe vlees (..) Ren naar de Frygische, Lydische bergen, geleid door de Dreuner, euhoi ! (..)


Koorzang uit Bakchanten van Euripides, hertaald door Gerard Koolschijn, 1999


(In de tragedie 'Bakchanten' keert de jonge god Dionysos uit het Oosten weer, met een groep vrouwelijke aanhangers (het koor). Zijn neef, koning Pentheus, verzet zich tegen de barbaarse bakchische riten, die nu ook zijn stad veroveren en zelfs de blinde ziener Teiresias bedwelmen. Dionysos vermomt zich als mens en verleidt Pentheus de bergen in te trekken, om de Thebaanse vrouwen in hun mystieke extase te bespieden. Daar wordt hij, door toedoen van Dionysos, door zijn eigen moeder Agave in een roes verscheurd.)

Punthoofd

© Jonathan Puckey - Delaunay Raster



Anders, pedanter dan besneeuwde kamergeleerden had ze getobd, gepiekerd en zich finaal het hoofd gebroken. Over het beven, u weet wel : de dingen, het fnuiken, geluk. Het vraagstuk van vrouwe Fortuna was al bij al de druppel, de hamer die de samenhang verbrak.

Er kwam een puzzelaar aan te pas.

Zo, gromde hij na heel wat ambacht, scalp- en voelhoornlijm, cerebraal is alles in orde. Ondánks het tochtkanaal naast de associatiesfeer. Die spleet zal de pret niet drukken, geloof me, u heeft geluk gehad. Hoekig maar gaafrandig geluk ! En of.

Rad voor de ogen

Duo Fringe Glasses - Nothingneath collection



Eindelijk een bril die tot inkeer noopt. Het werd tijd.

Hoop voor de (streepjes)code

© Helmo - bêtes de mode


Te jong voor Cobra ?
Dan maar Zebra
van lieverlee


Warning : do not strip the stripes

Scherzo

Het geluid van scherven
in gruzelementen. En u dacht
dat scherven geluk brengen ?

Dansproductie 'The procelain project' van Grace Ellen Barkey & Needcompagny (deSingel, 26.03.09)

Le(s) Moi(s) de Lizène

Niet dat ik een boon heb voor prettig gestoorde kunstenaars die lelijk huis houden, maar een draak-stekende-Waal uit Luik die de francofone kunstscène onveilig maakt, laat ik - zo simpel is dat - niet links liggen. Lizène dus. Le(s) moi(s) de Lizène. Spannend.

Omdat ikzelf aan de late kant was, heb ik zijn kunstwerk 'Systematisch te laat komen' - een onderdeel van l'art d'attitude die hij voorstaat - gemist. Nu ja, geen man overboord, er schoot nog genoeg amusante rommel over. En eenmaal aanwezig doet de man altijd wel ergens, houterig maar gedreven, kiekeboe. Vooral kiekeboe, la vasectomie. Want Lizène heeft deze bewust en vrijwillig gekozen ingreep gepromoveerd tot inwendig kunstwerk. La vasectomie omniprésente dus, hoewel - het moet gezegd - slecht zichtbaar. Dat wel.





Enfin Lizène die zichzelf 'Petit-maître-de-la-médiocrité' noemt, doet zijn bijnaam alle eer aan. Scherpzinnige mikmak maar zonder confessie aan grootsprakerig classificatie-gedoe. Dat scheelt.



Le(s) Moi(s) de Lizène, nog tot 27 maart - haastige spoed, dus - in Muhka A'pen.

Prut(swerk)

© Jan Versweyveld


Om een Ingmar Bergman succesvol op scène te zetten, moet je wel degelijk scheef geknoopt zijn. En uitgeslapen. Of Ivo van Hove gekweld wordt, weet ik niet, maar hij had alleszins prut in de ogen. Veel prut. En smurrie.



© Jan Versweyveld


Kreten & gefluister, naar het filmscript Cries & Whispers van Ingmar Bergman, door Toneelgroep Amsterdam. Regisseur Ivo van Hove (deSingel, 21.03.09)

Herodides aka Thoukydotos

Herodotos & Thoukydides, zo stond te lezen. Op het vlugschrift. Alsof het vrienden waren, halfbroers desnoods. De ene nors, de andere blond, en toch kamraden. Zo klonk het.

Nee hoor, zei Anton van Hooff, terwijl de gordijnen bolden. Wat hen inspireerde en bond, was oorlog. Met hen is oorlog de vader van de geschreven spreektaal geworden, van de Historia.

Voor mij blijven ze achterneven. Minstens.

Kalfslever

Zou alles in dit leven
met een ja, jawel
beginnen ?