© Johann Georg von Hamilton, 1925
we spelen [alsof verleden onvoltooid
vervoegt] en gooien de letter o,
gooien mis, gooien raak, o - ogen groot, zo
toon je me staande [nakend]
de letter l en besnijdt haar
[ik benijd haar] en ontwaak in v en zeef
e met de wind mee
met d kan je twee kanten op, zeg je
en verschuift een wolk - ik verschuif het dak
we vallen [dat was te verwachten] een gat
twee gaten in zand -
spiegelzand; nu nog de b
27-11-2010
volbloed
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Mystische Unfuge (Nietzsche)
BeantwoordenVerwijderenDikè & Adikia (Heidegger)
N. en H. waren beiden mannen, B.
BeantwoordenVerwijderen"Il n'y a pas d'essence de la femme parce que la femme écarte et s'écarte d'elle-même." (Eperons. Les styles de Nietzsche, Jacques Derrida).
BeantwoordenVerwijderenHet denken van de vrouw gerelateerd aan mystische Unfuge. Ik tref het aan in Judith Butler. Die H, N en D in haar begroting opneemt (cf. Bodies that Matter); identiteit en differentie.
Unfuge. Dé vrouw (in ons).
Mijn 27 jaartjes laten mij niet toe alles gelezen of begrepen te hebben. Maar ik zie hier verbanden (Waldo).
roept de (toch wel interessante) vraag op of een man zoiets [vol bloed] zou (kunnen) schrijven.
BeantwoordenVerwijderenDe belangrijkste inspiratiebronnen voor gender-studies en queer-theory zijn, door socio-historische omstandigheden van een eeuw en meerdere eeuwen geleden, toch snel mannen.
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat Derrida de niet-essentie hier uiterst positief definieert. Hij klinkt, met Nietzsche, in Spurs (Eperons) vriendelijker voor de vrouw dan onze Castor (SdBeauv.) ooit heeft geklonken.
Allee, de opinie van een man die zijn taalkundige reputatie zojuist te grabbel heeft gegooidt, dus besteet er niet te veel aandachd aan.
ja, Gys, al die inspiratiebronnen en fouten en eeuwen (hoewel ik aangaande queer niet echt van eeuwen zou spreken) maar die beantwoorden mijn vraag 'of een man zoiets [vol bloed] zou (kunnen) schrijven' niet.
BeantwoordenVerwijderen- en laat ons daarnaast onze zoektocht naar de (niet-)essentie van dat arme schepsel 'vrouw' in stilte (maar gedreven!) benevelen met hersenvocht.
...
BeantwoordenVerwijderendrie puntjes doen mij (daarom niet altijd maar toch vaak) denken aan de vader, de zoon en de heilige geest -
BeantwoordenVerwijderendrie maal mannelijk
Mij aan het beletselteken.
BeantwoordenVerwijderenHet beletten - actiever dan 'de beletting' (v.); die zich verhoudt tot 'lex' 'ley' 'loi' 'legge'. Onzijdig. Synoniem van verbieden. Gerelateerd aan de wet (Gesetz) van de Vader (Lacan). Het beletten - in zijn actieve vorm - veroorzaakt de Entzweiung en maakt het subject tot een subject van begeerte: 'Subject of desire is the product of a prohibition' (Butler). De generatieve (cf. product) dimensie van het verbod - het gebod (l'ârret de mort, Blanchot): 'Stirb und werde' Goethe) [ero-thanatologie in de zuiverste vorm]
Het teken. Onzijdig. Dat wat staat voor iets anders onder een bepaalde invalshoek. De indexering die afscheid neemt van het lichaam, ten gunste van de (zuivere) geest. De geest als voorwendsel voor een Absoluut Bewustzijn (Hegel) - een leidende verlichting die de Entzweiung dialectisch zal opheffen (: onbepaalde toekomstige tijd).
Ergens in die drie puntjes moet de zoon dan zitten, die de implicaties van le non du Père (Juif) - de geboden? - qua verlangen naar God en de nabijheid van de Geest (het teken), opheft (Aufhebung) in de (zelf-referentiële) materialiteit van de getemporiseerde en gespatialiseerde '...'. Het is de zelf-referentie - het staan voor zichzelf van 'het woord' - die de 'Imitatio Christi'(a Kempis) dus mogelijk maakt. Het Woord is vlees geworden (Johannes).
Le désir gegenereerd/genereert, niet als 'gebrek' maar als plaats van het tot-zijn-komen van de notie Subject (Deleuze/Foucault) - die zijn dialectische synthese weet te zoeken dankzij de vleeslijkheid van het woord (+/- Sartre) die de hyposthase van God qua Hyper-Ousia (hoogste Zijnde) als vervolledigde - in zichzelf verschillende, maar niet tegenstrijdige (Cusanus) - identiteit laat verlangen.
In deze - ter plekke gecreëerde - Bildungsroman vind ik de plek van de letterlijkheid van het woord zeer charmant. Ze bemoeilijkt een lacaniaanse opvatting van taalgebruik an sich - vat taal op als materialiteit (ergon) die door inhoud (parergon) wordt gesupplementeerd). De propositionele inhoud (die bijzaak is) geeft aanleiding tot een minimaal kennen van God dat door het 'Non' (de verdrukking van de driften) - een losstaand 'non', een prefictief 'non'- in de radicaal andere ruimte staat (tout autre, Levinas & Derrida) ... Als niet-essentieel - Dios mio.
Het knappe van de Bildungsroman. Laten we 'beletting' toe, dan wordt 'God', vrouwelijk. Dan is de père sévère een mère sévère geworden. Een pad (poreia) of een gebrek daar aan (aporie) dat eigenlijk nog meer verkenning vraagt.
Komen we dicht bij the feminin, of beter gezegd 'the lesbian phallus'? La femme comme hyper-essence? God als vrouw? De vrouw als verhulling van het Geheim (Il y a là du secret, Derrida)?
We helpen zoeken, al is het vergezocht.
over Dionysische drang gesproken, Gys :)
BeantwoordenVerwijderenAriadne kijkt vragend - ik knik. Ze schenkt nog een glaasje uit.
BeantwoordenVerwijderenSoms is het moeilijk te geloven, maar ik ben in grote mate geheelonthouder. Ariadne heeft dan ook groente ijsthee uitgeschonken - en er geen zwierige partydrug in verwerkt.
Ik kwam vandaag bij Derrida de term 'pulsion de vérité' nog tegen. De pulsion wordt verbonden aan een loi: 'Je ne peux pas ne pas le dire. [...] ça doit être avoué'.
Dionysos staat voor vol en roes - om het even hoe [dat hoeft geen drank te zijn], en Ariadne voor de draad, die je uit herhaling leidt.
BeantwoordenVerwijderenAriadne lijkt gesponnen kracht tegenover gebonden losbandigheid.
'pulsion de vérité' is [naar mijn aanvoelen] iets narcistisch.
"Dionysos staat voor vol en roes"
BeantwoordenVerwijderenNietzsche's tegenstelling tussen het dionysische en het apollinische is mij, ondanks het feit dat ik geen filosofische vorming heb, uitgelegd geweest - Die Geburt der Tragödie heb ik naderhand zelfs nog doorgenomen.
"Ariadne voor de draad, die je uit herhaling leidt"
Mijn beste vriendin schreef eens iets over de 'naaister der sterren' - een variant op Ariadne. Een van de sleutels tot dit gedicht: http://babilonia.punt.nl/index.php?gr=803461 [Apollo/Dionysos/Ariadne]
'Ariadne lijkt gesponnen kracht tegenover gebonden losbandigheid.'
Het lijken intrigeert hier. Is er hier ook een blijken?
''pulsion de vérité' is [naar mijn aanvoelen] iets narcistisch.'
Die narcistische dimensie ga ik mentaal even moeten inkleuren. Ik heb t zo niet geïnterpreteerd. Maar ga de subject-objectverhouding eens overpeinzen vannacht.