wijland

© Kati Heck

wijland

"en toen kenden we ons weer allemaal" (konrad bayer)

mama roept [ROEPT]


zonder [zich af] te vragen


papa slaapt, paus benedictus [de  z o v e e l s t e ] roept,
de koekoek roept nagenoeg: "roekoe"
- uit goede gewoonte [alsof dat zo hoort]


de okkernoot groeit


lapis non lapis


alsof dat betaamt toon ik [zoals vandaag] [diep
in het platte vlak] mijn hart van witte veren: "nee,
niet van mama, dat ruwe stucwerk,


gekregen", "roekoe"


papa roept [al slapende]


uit stomme gewoonte toon ik [zie!] mijn schoenenvoet,
rechts of links, zoals u wil, maar het blijft wel
míjn schoenenvoet [en wat erbij hoort]


ik vertrappel de roepers


mama roept [nagenoeg]


muskusossenkop of munt, vraag ik [schor],
te laat! het olfactorisch geheugen roept: te laat!
allemaal [op lapis non lapis na] lachen ze:


te laat! de okkernoot barst uit haar voegen


"word wakker, papa!"


langer en verder en verder, verder, verder, en
langer, spoedig [tien voor half drie] en wijder
[wijlanden wijd]: dikke, dikke kopjes


gisteren -


toen ik nog onsterfelijk was