© Kati Heck
".. Comme on a le signifiant, il faut qu'on s'entende, et c'est justement pour cela
qu'on ne s'entend pas. Le signifiant n'est pas fait pour les rapports sexuels.
Dès lors que l'être humain est parlant, fichu, c'en est fini de ce parfait, harmonieux,
de la copulation, d'ailleurs impossible à repérer nulle part dans la nature. La nature
en présente des espèces infinies, et qui, pour la plupart d'ailleurs, ne comportent
aucune copulation, ce qui montre à quel point il est peu dans les intentions de la nature
que cela fasse un tout, une sphère. En tout cas, une chose est certaine — si pour
l'homme cela va cahin-caha, c'est grâce à un truc qui le permet, du fait d'abord de le
rendre insoluble .."
(Jacques Lacan, L'envers de la psychanalyse, 1991 [1969-1970], 36)
Posts tonen met het label Kati Heck. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kati Heck. Alle posts tonen
23-02-2013
comme on a
28-02-2012
20-11-2010
wijland
© Kati Heck
wijland
"en toen kenden we ons weer allemaal" (konrad bayer)
mama roept [ROEPT]
zonder [zich af] te vragen
papa slaapt, paus benedictus [de z o v e e l s t e ] roept,
de koekoek roept nagenoeg: "roekoe"
- uit goede gewoonte [alsof dat zo hoort]
de okkernoot groeit
lapis non lapis
alsof dat betaamt toon ik [zoals vandaag] [diep
in het platte vlak] mijn hart van witte veren: "nee,
niet van mama, dat ruwe stucwerk,
gekregen", "roekoe"
papa roept [al slapende]
uit stomme gewoonte toon ik [zie!] mijn schoenenvoet,
rechts of links, zoals u wil, maar het blijft wel
míjn schoenenvoet [en wat erbij hoort]
ik vertrappel de roepers
mama roept [nagenoeg]
muskusossenkop of munt, vraag ik [schor],
te laat! het olfactorisch geheugen roept: te laat!
allemaal [op lapis non lapis na] lachen ze:
te laat! de okkernoot barst uit haar voegen
"word wakker, papa!"
langer en verder en verder, verder, verder, en
langer, spoedig [tien voor half drie] en wijder
[wijlanden wijd]: dikke, dikke kopjes
gisteren -
toen ik nog onsterfelijk was
18-11-2010
gyproc
© Kati Heck
ik ken de heks [IK KEN DE HEKS], hier,
in het prentenboek
persoonlijk.
ze spant met koude zon [cement
in de ogen] een koord
rond de roedel
wolven in mij.
ze spant het wijd uitstaand kraagje
[met klein i n t e r v a l ], dalend,
dalend
tot waar [bij nader inzien] alles
aardedronken
[is] - ondanks de prenten.
ik kleur de ogen rood.
Abonneren op:
Posts (Atom)




