de vingers geordend

© Matthias Weicher

"hier en daar stonden bloemen op .. en zeiden: rood, met geschrokken stem" (Rilke)

si


la mémoire ne te trompe,

ne nous trompe. het gedagvaarde oor p.o.o.t een vraag op de voorgrond: but why, is denial not only! a river in Egypt? dertien d.e.u.r.e.n slaan dicht. in een tijdsgeest van zeep en refrein [kort kort  l a n g  kort kort  b a n g] lengt de leidraad en zijwaarts wil allerlei lijf.wacht

[aan banden [met

kalere staart.

geen! iele tinctuur die verdringing betreft, asjeblief! inderhaasten wat hazen in optima forma [zo lijkt het]. ze bukken om lucht te vermijden [het oog ook] en boeken hulpzoekend geen vlot Lampedusa. acht l.u.i.k.e.n slaan open en dichter. denial

is the longest


rivier, ondermaans [in

vertaling], de bron nu eens wit dan weer paars [grapje, blauw], zegt het dagvarend oor. maar het koor voelt het komen. met mos.lijf ontbloot onverteert het. een poort met sois-belle-et-tais-toi-ornament wentelt

open en


verder niet eens open-


barend