verenigd inheems en

© Raoul de Keyser

verenigd


inheems en genesteld

in armen van barmhart, bedacht je, da drinnen terwijl je het splijten van wind met een buiten en buikpijn verbindt.

zie!


het strottenhoofd mooi

in de plooi maar het staat je patronen en pofadderkaken, een oesteren sluitspier die spint als je even laat vieren.

een zandkorrel


zand dringt je binnen

en trekt je het uitgewand aan, irriteert het verhemelte paars, nach dem Purpur - de zondengeit mijdt het verglijden

naar bok, naar


de bijrol van bok,

maar het hindert je wildvreemde beren. je kapselt afwerender in en sliert slijm rond de zandkorrel zand, en ook schuim,

fluim - een even


verklaarbaar als zinloos

verweer. of hoe semi.menteel het in doeken gewikkeld verschil: van een zandkorrel zand naar verpachtende parel -

een oester


met sluitspier vol ster.

en dan maar! en waarom! het verpoppen zo vaak en ontpoppen zo zelden. de sterren, bedacht je, wat oplucht omdat het

je lukt


te verzwijgen, een ster in

de context van oester vol ster. tot de barmhart ontploft in een parel aan flarden, een slagveld vermomd als een zandkorrel

zand en


[vanille-oog, droog]