sfinx (9) - en niemand

© Heike Bollig

" .. en niemand zegt waarom het hier niet / gaat zoals het hier niet gaat .."

(Joke van Leeuwen, Half in de zee, 2012)

qu'est-ce qu'une femme [yoko 1]

Salomé, Cranach

een rondedans

laterxxxxxxxxschaal!

beduimeld. de dopende halfgod, hij doopte

en doopte en hoop- maar kantoorstof dringt

door op verzoek 'en avant!' van de moeder (so,

alwaysxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxthe mother?)

het laaghartige

raamxxxxxxxxxxxis bevoorrecht

gesloten: how deep is the mud? zo diep

als het dier dat je wacht (op verzoek, ongebreideld

vergrijsd, van de moeder) met woorden in mond

onderxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxdelen

'mondonderdelen?'

'mondonderdelen! met opstoot geboren

en morgen: onvindbaar'

hij twijfelt, al

weet hij hetxxxxzeker,

aan la Salomé: bleke diefstal als waan van de dag

[op verzoek] want een hoofd dat geen hoofd is. op

zich een bezuinigd zichzelf (dexxxxxxx onscherpen

staan kruiwagenpaars in de weg!), al dan niet

door de krachten

die drijvenxxxxxde zwaartekracht

zakt in de rede, de oogleden, wit. puis ça parle,

ça parle: het waterig blauw ongedoopt door

het kijkgat [de tijd], langs de schaalrand

die tongspierxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxbeduimelt

© Lucas Cranach, Salomé

Salomé, Cranach

De duisternis van wat ze wou

straalt af in ogen die er niet meer zijn –

zo wisselt ze haar stille blik met

helderziendheid van een dode.

Haar voorhoofd een verfijnd Saksisch

juweel, iets dat van stille wreedheid

flonkert en zichzelf verbeeldt,

geslepen in zijn mijmering,

voldaan en onbewogen.

Wie zo sereen kan dromen

van het scherp gewette mes,

en van een kus die nooit

kan komen, die kleine boezem

slapend in het goudbrokaat,

wondrood de elegante hoed,

de veren die ze zich heeft aangemeten,

waanwijze kilte van die kleine mond, die spitse kin,

dat alles dat van maagden spreekt

en dood als een kostbaar gerecht

in handen houdt en toch niet trilt –

die heeft het hoofd erbij gehouden.

De halsketting is beter dan de beul.

achter haar zijn bergen blauw,

het slot de kleur van rotsen,

frisgroen de medeplichtigheid

van wouden.

Want wat natuur is

geeft geen krimp

tot het verkrijgt wat

het nooit heeft gewild.

© Stefan Hertmans

word zwaard (of sterf bij de poging) - Ulf Stolterfoht

werde schwert (oder stirb beim versuch). für jeremy prynne

erstes gedicht der schöneberger artista proleta fraktion: schapf. der

zehnte halb geleert. bevor die köpfe auf den biertisch sanken er-

klang ein sang wie folgt: pentateuch heißt mein scheich / liegelind

unser kind / abgefuckt deren magd – nun kennt ihr das textgespinst.

was aber wenn (so monoton die neuköllner delegation): einer

krautige hosen hat / und haberschlachtige strümpf? dann zwingend

radikalprogramm: vierzig morgen und ein maultier. konzeptschwein.

bzw. andock: der härteste schuftmann im rock. dem folgt verschämt

gedenkmoment. wonach mit urgewalt so siebenhundert newton-

meter auf die folgeverse wirken. alles mit versteht sich geregeltem

wurm. jetzt läßt man sie los. bloß: die achse hält dem druck nicht

stand. gehalt knallt um die ohren – hierin "aufsteigenden vogel-

schwärmen nicht unähnlich". freilich wenig gedeihlich. weiteres

zitat mit blut-leber-bindung – auf daß sich ein spektrales bild des

kampfes ergibt: hast du zwei trotzki-beweinungen – trenn dich

von einer! sie verstärken sich nicht! bezirk tempelhof-nord (et-

was einfacher gestrickt / mit gewerblichen künstlern gespickt)

ergreift das wort / gibt zu bedenken: wenn unser stand / wenn

unser wurzeln unbekannt / bewegung sicherlich zerrinnt / wie

burgenbau aus zimt. nun ja. wenig glücklich formuliert. ungelenk.

aber wesentliches stimmt. die vielleicht verstörendste gliederung

der stadt. sei weiterhin erinnert an: dem rebellen die menge was dem

maulwurf der mulch. und ähnlich kruder klump. was letztlich blieb

war ein papier für minimalisten. und ausreichend platz für notizen.

(Ulf Stolterfoht: uit de reeks "fachsprachen XXVIII", gepubliceerd in "fachsprachen XXVIII-XXXVI", Urs Engeler 2009)

© Gerhes Gábor

word zwaard (of sterf bij de poging). voor jeremy prynne

eerste gedicht van de schöneberg artista proleta fractie: biertje. het

tiende half opgedronken. voor de koppen op de biertoog zonken weer-

klonk een lied als volgt: pentateuch mijn despoot / dommelin

heet ons kind / ordinair is hun meid – nu ken je het tekstgebrei.

wat echter als (aldus monotoon de delegatie uit neukölln): iemand

groen als een broekje is / met halverslachtige kous? dan dwingend

radicaal programma: veertig morgen en een muildier. conceptzwijn.

resp. koppeling: de potigste zwoeger in rok. nu volgt bedeesd

herdenkingsmoment. waarna met oerkracht zo'n zevenhonderd newton-

meter op de volgende verzen werkt. allemaal, dat spreekt, met piekfijne

katalysator. nu laat men ze los. alleen: de as doorstaat de druk

niet. salaris knalt om de oren – hierin “omhoog vliegende vogel-

zwermen niet ongelijk”. zij het weinig voordelig. nog een

citaat met bloed-lever-binding – opdat een spectraal beeld van de

strijd ontstaat: heb je twee trotski-beweningen – geef er

een op! ze versterken elkaar niet! district tempelhof-noord (iets

eenvoudiger gebekt / met marktartiesten doorspekt)

neemt het woord / geeft te bedenken: als onze trend / als

onze wortels onbekend / verkwijnt beweging vast / als

burchtenbouw van quatsch. nou ja, wat ongelukkig verwoord. onbeholpen.

toch in essentie correct. misschien de verwarrendste formatie

van de stad. verder niet vergeten: voor de rebel is de massa wat

voor de mol de aardmolm is. en nog van die grove klont. wat overbleef

was een blad voor minimalisten. met plaats zat voor notities.

euer ja ist ein ja. euer nein ist ein nein

© Kati Heck

(one of the) 50 ways to be tick tock sick

Zahlengedicht

(none of the) 50 ways to keep secrets (?)

©Nedko Solakov

Pastiche op Berrigans Personal Poem #9: intiem gedicht #10

Intiem gedicht #10

het trilt 4.8 op de breinschaal van Richter het trilt februari

en 2000 twaalf en het trilt eveneens onderaan maar ik blijf

bij mijn brein - - - ik betast fontanel en bekijk

het geklop van de pijnappelklier en ik voel dat mijn brein

ook mijn lijf is - - - hoe vreemd - - - het brein lijkt toch meestal

een grot op zichzelf - - - zoals navel - - - als oogkas

en oor - - - als een schoot achter slot

- - - nooit de nood-

zaak gevoeld om mijn brein dat nu trilt te bezoeken

en lapsus na lapsus te delen met u en de lezers

die neuriënd geeuwen (met duimpje omhoog)

- - - nee

nooit de noodzaak gevoeld om de hersenstam

voelschors ontdaan wortel braak te verluchten het zucht-

cerebellum te keren terwijl de neuronen de dweillucht

negeren en meer dan verwacht reageren op zon-

licht dat opkomt

- - - ik voel dat ik snel wel

zal voelen hoe drift zich frontaal zal herhalen

dwangmatig castrerend verhit en beschikkend verkleefd

zich bewegend naar meer van hetzelfde

gehecht aan betekenaarsblauw en herhaling

aseksueel metaforisch en in

© Kate Groobey

Personal Poem #9

It's 8:54 a.m. in Brooklyn it's the 26th of July

and it's probably 8:54 in Manhattan but I'm

in Brooklyn - - - I'm eating English muffins and drinking

Pepsi and I'm thinking of how Brooklyn is New

York City too - - - how odd - - - I usually think of it

as something all its own - - - like Bellows Falls - - - like

Little Chute - - - like Uijongbu

- - - I never thought

on the Williamsburg Bridge I'd come so much to Brooklyn

just to see lawyers and cops who don't even carry guns

taking my wife away and bringing her back

- - - No

and I never thought Dick would be back at Gude's

beard shaved off long hair cut and Carol reading

his books when we were playing cribbage and watching

the sun come up over the Navy Yard a-

cross the river

- - - I think I was thinking

when I was ahead I'd be somewhere like Perry street

erudite dazzling slim and badly-loved

contemplating my new book of poetry

to be printed in simple type on old brown paper

feminine marvelous and tough

(Ted Berrigan, Personal Poem #9, in: The Sonnets, 1964)

Persoonlijk gedicht # 9 (Ted Berrigan)

Personal Poem #9

It's 8:54 a.m. in Brooklyn it's the 26th of July

and it's probably 8:54 in Manhattan but I'm

in Brooklyn - - - I'm eating English muffins and drinking

Pepsi and I'm thinking of how Brooklyn is New

York City too - - - how odd - - - I usually think of it

as something all its own - - - like Bellows Falls - - - like

Little Chute - - - like Uijongbu

- - - I never thought

on the Williamsburg Bridge I'd come so much to Brooklyn

just to see lawyers and cops who don't even carry guns

taking my wife away and bringing her back

- - - No

and I never thought Dick would be back at Gude's

beard shaved off long hair cut and Carol reading

his books when we were playing cribbage and watching

the sun come up over the Navy Yard a-

cross the river

- - - I think I was thinking

when I was ahead I'd be somewhere like Perry street

erudite dazzling slim and badly-loved

contemplating my new book of poetry

to be printed in simple type on old brown paper

feminine marvelous and tough

(Ted Berrigan, Personal Poem #9, in: The Sonnets, 1964)

© Kate Groobey

Persoonlijk gedicht #9

Het is 6 voor 9 's morgens in Brooklyn het is 26 juli

en het is vermoedelijk 6 voor 9 in Manhattan maar ik ben

in Brooklyn - - - ik eet Engelse muffins en drink

Pepsi en bedenk dat Brooklyn ook bij New

York City hoort - - - hoe ongewoon - - - Brooklyn lijkt op iets

dat zichzelf toebehoort - - - zoals Bellows Falls - - - als

Little Chute - - - als Uijongbu

- - - Op de Williamsburg Bridge dacht ik nog

nooit gedacht dat ik zo vaak naar Brooklyn zou komen

gewoon om juristen te zien en flikken die zelfs geen wapens dragen

maar wel mijn vrouw met zich meenemen en teruggeven

- - - Nee

nooit gedacht dat Dick zou terugkeren naar Gude's

baard geschoren en haren geknipt en dat Carol

zijn boeken zou lezen terwijl wij cribbage speelden

en de zonsopgang boven de Navy Yard aan de o-

verkant van de rivier bekeken

- - - ik denk dat ik dacht

als ik een voorsprong had stond ik om en bij Perry street

geletterd imponerend tenger en wreed geliefd

me bezinnend op mijn nieuwe dichtbundel die

gedrukt moet in simpel lettertype op oud bruin papier

vrouwelijk verbazend en dwars