(Fl)inter(s)

© El Anatsui


Volumineus reikt deelt de moeder
de kelk van Aron, het gevlekte
zwanenbrood. Woekeren zal het

tot een breuklijn schijnbaar
de scène verplaatst : een vrouw geeft de man
wat de man plaatsvervangend

verlangt. Kraaien, zwart, krassen
barsten, scheuren
het beeld aan flarden. Flinters

Uit zichzelf in zichzelf

© Greta Matthews-McMahon



"En omdat het materiële dingen zijn, die hij daarbuiten door lichamelijke zintuigen lief kreeg, en ermee verbonden was door een langdurige vertrouwdheid, en ze niet met zich kan binnenbrengen in het domein van de immateriële natuur, heeft hij beelden ervan gebundeld en sleept de beelden, die hij uit zichzelf maakte, in zichzelf binnen"


(Augustinus van Hippo (354-430), De Trinitate/Over de drie-eenheid, 2005, x-7, vertaling T.J. van Bavel)

Willen maar niet kunnen

© Katherine Dycke


Augustinus is booming (zeggen ze) en wordt momenteel modern, zelfs postmodern gelezen. Door fil-O!-sofen. Monica's zoon, ik wist er niet al te veel van. Nog steeds niet, eigenlijk, maar stilaan zie, lachend


"Om het verder kort te maken : wat kreeg bij de bestraffing van die zonde de ongehoorzaamheid anders terug dan ongehoorzaamheid ? want het ongeluk van de mens bestaat in niets anders dan in de ongehoorzaamheid van hemzelf tegenover hemzelf, waardoor hij omdat hij niet gewild heeft wat hij kon, nu wil wat hij niet kan ! Hoewel hij immers in het paradijs vóór de zonde niet alles kon wilde hij toen toch nog niet wat hij niet kon en kon hij dientengevolge alles wat hij wilde. Nu echter is de mens gelijk geworden aan de ijdelheid. Wie kan ze wel opsommen, de vele dingen die hij wil en niet kan, doordat hij zich niet voegt naar zichzelf, dat wil zeggen doordat zijn geest en, beneden die geest, zijn vlees zich niet voegen naar zijn wil ? Niet alleen immers zijn geest wordt herhaaldelijk tegen zijn wil in beroering gebracht, maar ook het vlees heeft pijn (..) En verder zijn die pijnen, die men pijnen van het vlees noemt, pijnen van de ziel, die zij in en door het vlees ondergaat"


(Augustinus van Hippo (354-430), De stad van God, 1993, boek xiv-15, vertaling Gerard Wijdeveld)


('Liefde, lichamelijkheid & seksualiteit door Augustinus' ogen', uit de doeken gedaan door Rudi te Velde, Bert Blans en Maartin Wisse - studiediedag, 28.11.09)

Tout au long

© Theo van Doesburg



tout au long - bien plus large en effet
j'accède dans un second temps
ce temps donne

lieu à la pousse
à la poussière aussi
tout au long - bien plus sage

Et pourtant

© Theo van Doesburg



pas de côté
pas de loin
pas de question
pas de vin - dans le frigo

et pourtant je suis

God is hungry

De koosjere dood (bracha)

© Steve McCurry



"Sjocheet met keppel komt op. Gaat in een klein soort nis zitten, althans zo ging het in het slachthuis op Astor Street, pakte de kop van het dier, legt die over zijn knieën, pakt een mes met een nogal lang lemmet, zegt een bracha - een zegespreuk - en snijdt dan de hals door. Als hij dat met één houw doet, de luchtpijp, de slokdarm en de halsslagaderen doorsnijdt zonder het nekbeen te raken, sterft het dier op slag en is het koosjer ; als er twee sneden voor nodig zijn of het dier is ziek of verminkt of het mes is niet volmaakt scherp of het nekbeen is ook maar even ingekeept, dan is het dier niet koosjer. De sjocheet snijdt de keel open van het ene oor naar het andere en laat het dier daar dan hangen tot al het bloed eruit is gestroomd"


(Philip Roth, Indignation, 2008, 178 - vertaling Babet Mossel)

Si

© Alexander Rodtschenko



si
si tu me cherches

au dedans de l'anonymat
- l'anonymat des caractères blancs, par exemple -
sans bien savoir
pourquoi

moi, l'embarras,
je te cache

De dood als fallische moeder

© Roger Raveel, Requiem


Ha, de dood verbeeld als fallische moeder.
Zet al uw fiches maar in op ja, Raveel, ja.

De dood als een mooi maar vilein wijf

© Roger Raveel, Requiem


"Je kunt de dood natuurlijk voorstellen als een soldaat met bajonet, maar ik heb de dood altijd proberen te verbeelden als een mooi, maar vilein wijf, wreed en gemeen" (Jeroen Brouwers)


('Nieuw Requiem' met nogal wat hoorns en blazers, een sopraan, die halverwege de voorstelling haar stiletto's uitschoot - ik veronderstel dat ze knelden. Verder Brouwers' ketterende reflecties, op verscheiden en frêle doodsprenten van de hand van Raveel. Rechts van mij, de lauwwarme geur van look, deSingel, 26.11.09)