© Roberto Matta
ik werp windels
en stenen na
steen van verlies
gruis van massaal
de kersepit leg ik
-b a a r
op de taart en
31-01-2011
-baar
30-01-2011
Soulier 63 - scènes zonder schoen
© Ron Scherpenisse
Scènes zonder nooduitgang - een cohabitatie van Bert en Ron, van tekst en bewerkte foto's - beschouwt lot, ingesloten en dood. "Wat is er met de regen gebeurd?" impliceert manna (onuitgesproken manna) geen brood, en "alleen met vleugels vang je gevleugelden" heeft, dat spreekt, geen schoen van doen. Noch verdraagt "er zijn er zelfs die zoeken bannen" een vijgenblad.
Rons bewerkte foto's raken aan ijzig bezucht en gekapseld in, het enigma dat [ons] boven het hoofd hangt, maar ook [groei]kracht naast kaal en uitgewoond. Daarbij zijn woorden als schoen, schaamte en brood wellicht overbodig.
Na het lezen, kijken, betasten valt me de rode omslag op. Zowel voor als achter rood. Kan rood voor ingesloten, lot of zelfs dood staan, vraag ik me - voor het eerst in dit denkend leven - af. Om dan plots te beseffen: ja, inderdaad, rood kan dat, mits rood (dat heeft Ron goed gezien) wordt voorzien van een wit etiket met zwarte letters. Zwart op wit, daar heb je de dood - badend in rood.
Een fijne ars-cohabitatie - zo zouden er meer mogen zijn.
(Bert Bevers & Ron Scherpenisse, Scènes zonder nooduitgang, 2010)
29-01-2011
kantelen
28-01-2011
27-01-2011
[kleine]
i [once] was lost but
© Ceal Floyer
Continuum
The moon rolls over the roof and falls behind
my house, and the moon does neither of these things,
I am talkind about myself.
It's not possible to get off to sleep or
the subject or the planet, nor to think thoughts.
Better barefoot it out the front
door and lean from the porch acrosss the privets
and the palms into the washed-out creation,
a dark place with two particular
bright clouds dustedd (query) by the moon, one's mine
the other's an adversary, which may depend
on the wind, or something.
A long moment stretches, the next one is not
on time. Not unaccountably the chill of
the planking underfoot rises
in the throat, for its part the night sky empties
the whole of its contents down. Turn on a bare
heel, close the door behind
on the author, cringing demiurge, who picks up
his litter and his tools and paces me back
to bed, stealthily in step.
(Allen Curnow, vertaald door d.)
Continuüm
De maan rolt over het dak en valt achter
mijn huis, en de maan doet niets van dit alles,
ik praat enkel over mezelf.
Het is niet mogelijk in te slapen noch
de kwestie of de aarde te verlaten, gedachten te denken.
Schop het liever blootvoets door
de deur en leun verandabogend over planten
en palmen die wuiven in een uitgewassen maaksel,
een duisterplaats met twee ongemene on-
bewolkte wolken bestoft (zou het) met maan, de een
een tegenstander, de ander ikzelf, afhankelijk van
de wind, of iets.
Langdurig strekt zich uit en aansluitend
is niet op tijd. Niet onverklaarbaar welt het kille
van de vloerplank ondervoets
de keel in. Laat de hemelnacht rustig
de hemelnacht legen, draai op je naakte
hiel en sluit de deur
achter de schrijver, kruipende schepper, die z'n tuig
en zootje verzamelt en me opjaagt terug
naar bed - stiekem in duet.
25-01-2011
eau d'infiltration
24-01-2011
tot wol
22-01-2011
de graat
Abonneren op:
Posts (Atom)







