Once upon a time in Scheldewindeke

© Enrico David



Ze staart in het ijle
verstoord door een rukwind
die jagend de veerkracht
van eenvoud beproeft

De zwiepende takken
verjagen de grauwe
weemoedige nevel
die weegt op 't gemoed

Mijn dochter van elf
onverstoord in haar vragen
verhaalt dat zij vroeger
totaal in de waan

Beraadde en meende dat
jagende takken de wind
en de storm en orkaan
doen ontstaan

Pas later, bedenkt ze
verwees jij naar hoger
de spelende goden
hun onrust en zucht

Die stilte beademt
verwaait in vervoering
en zandhozen stormt
als een draaikolk van lucht

Nu leert zij op school
dat de hoge en lage
verwijderde luchtdruk
een wind doet ontstaan

Ze staart in het ijle
beduusd en ontredderd
en stelt zich de vraag of
de goden voortaan

Nog spelen verzuchten
landinwaarts verglijden
en briezend bestormend
verstarring verslaan

Ik kijk naar de takken
van zwiepende wilgen
en weet dat de goden
mijn dochter

verstaan