© Oswaldo Guayasamin
"want er is niets aan te doen : in de gelaatsuitdrukking van mensen, in de manier waarop ze glimlachen of hun kaken op elkaar klemmen of hun wenkbrauwen fronsen, maar eigenlijk ook in hun vaste fysieke gelaatstrekken, blijven uiteindelijk, met het voortschrijden van de tijd, de sporen achter van de gevoelens die zij bij anderen opgeroepen hebben"
(Sandro Veronesi, La forza del passato - opgedragen aan La mamma - vertaald o ironie als In de ban van mijn vader, 2001, 57)
27-12-2009
sporen
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
de sporen van hetgeen ze bij anderen opriepen... en wellicht ook de sporen van hetgeen anderen bij hen opriepen... peinzekik toch...
BeantwoordenVerwijderenDe citaten die ik hier plaats, zijn veelal uitspraken of bedenkingen die mij derouteren of dingen aankaarten waar ik nooit eerder bij stilstond.
BeantwoordenVerwijderenDit citaat vind ik zeer enigmatisch. Ik had het alvast nog nooit zo bekeken, maar er zit iets in, vind ik.
oeps! van uw route af... enne, hebt gij dan een nieuwe route gevonden?
BeantwoordenVerwijderenbut indeed, interessant citaat
Nog niet, Floren-Pips, dat moet eerst wat trekken, zoals bouillon.
BeantwoordenVerwijderen