Soulier - 47 (Chose sûre)

© Robert Suermondt

Omdat het niet altijd de stem (of misschien liever de hand) van het sterke geslacht moet zijn: Miriam Van Hee. Over haar dichtbundel Buitenland [waarin nogal! wat paden] kan ik uitermate kort zijn: er komt niet één schoen in voor. Een vijgenblad evenmin, hoewel Van Hee de natuurelementen haast systematisch uitput. Wel vier! broden. Brood voor de vogels: "en toen het winter werd / strooiden we brood voor de vogels" (21), "zij [de duif] rukt met haar snavel een korst brood / aan stukken" (33). Brood voor verwoede wandelaars: "we vouwden de stafkaarten open / telden de broden, beraadslaagden // en begaven ons langzaam op weg" (23) en één brood als metafoor voor 'land in zee', "dat eruitzag als brood waarvan iemand / gegeten had maar zonder honger // brood dus" (10).

Vier broden, ja, maar niet één schoen. Vreemd. De verklaring ligt, gok ik (en niet eens wild), in de zin: "wat zeggen wensen over deze wereld" (25).

April


je hoorde een koekoek, de eerste, 
waarbij je een wens deed die je vergat 
want je mocht hem niet delen 
met iemand, trouwens, wat 
zeggen wensen over de wereld? 


het rook naar vroeger, vond je, 
de avond, vochtig gras in de lente 
maar het was nu: bramen woekerden
waar niemand woonde 
doornen takken boven het pad 
hielden zich klaar 
om toe te slaan


(Miriam Van Hee, Buitenland, 2007)